Położenie geograficzne

Góry Dynarskie, zwane także Alpami Dynarskimi (Dinarsko gorje / Alpet Dinaride) położone są na Półwyspie Bałkańskim w kilku państwach: Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, Serbii, Czarnogórze, Kosowie, a także Albanii. Najwyższy szczyt całego łańcucha górskiego to dwutysięcznik Maja e Jezercës (2694 m n.p.m.), położony w Górach Północnoalbańskich.

Góry Dynarskie rozciągają się wzdłuż wschodniego wybrzeża Morza Adriatyckiego, na długości prawie 700 kilometrów, od Alp Julijskich (północ), aż do doliny rzeki Drin (południe). Góry powstały w orogenezie alpejskiej.

Największe miasto, jakie położone jest w Górach Dynarskich, to stolica Bośni i Hercegowiny – Sarajewo.

Czym zachęcają Góry Dynarskie?

Najczęściej obieranym kierunkiem jeśli chodzi o te góry, jest Chorwacja. Góry w Chorwacji może i nie należą do najwyższych w całym tym paśmie, ale oferują dzikie, w większości niezmącone działalnością człowieka krajobrazy. Charakterystyczną cechą jaką oferują góry są także puste, spokojne szlaki turystyczne i przepiękne górskie panoramy, rozciągające się wzdłuż Morza Adriatyckiego. Zaś po górskich, mozolnych wspinaczkach, możemy zrelaksować się i odpocząć na plażach nad wodami Morza Adriatyckiego. Gdy nie wiemy, jaki kierunek obrać na wakacje, i chcielibyśmy połączyć w jedną wyprawę zarówno morze, jak i góry: Chorwacja jest idealną odpowiedzią.

Podział gór

Góry Dynarskie dzieli się na trzy główne części:

• część północno – zachodnią, gdzie najwyższy szczyt to Veliki Snežnik (1796 m n.p.m.) w masywie Snežnik;
• część centralną, gdzie najwyższy szczyt to Pločno (2228 m n.p.m.) w masywie Čvrsnica,
• część południowo – wschodnią, gdzie najwyższy szczyt Maja e Jezercës (2694 m n.p.m.), w masywie Prokletije (Góry Północnoalbańskie).

Ze względu na znaczną rozpiętość w terenie, Góry Dynarskie podzielone zostały również na sześć mniejszych podgrup:

• pasmo Vranicy, z najwyższym szczytem Nadkrstac – 2112 m,
• góry Fliszowe, z najwyższym szczytem Kozara – 978 m,
• pasmo Podrinje, z najwyższym szczytem Jablanik – 1275 m,
• pasmo Šumadija, z najwyższym szczytem Rudnik – 1132 m,
• pasmo Stari Vlah i Raška, z najwyższym szczytem Ogoreljica – 1913 m,
• pasmo Nadmorskie, z najwyższym szczytem Zubački Kabao – 1895 m.

Pochodzenie nazwy

Nazwa gór wywodzi się od pasma Dinara, które przebiega na granicy Chorwacji oraz Bośni. Pomimo tego, że góry bywają nazywane Alpami Dynarskimi, faktycznie nie stanowią części Alp. Wysokości bezwzględne nie należą do światowej czołówki, a więc nie nie mamy do czynienia z wiecznym śniegiem czy lodowcami Gory Dynarskie są trzecim z największych górskich łańcuchów europejskich, zaraz po Alpach i Górach Skandynawskich.

Popularne szczyty – Góry Dynarskie

Jakie szczyty są najbardziej znane i warte odwiedzenia? Na pewno należy wymienić tutaj Bobotov Kuk (2523 m n.p.m.) w masywie Durmitor w Czarnogórze, oraz Deravica (2656 m n.p.m.) znajdującą się na granicy Albanii i Kosowa. W Górach Północnoalbańskich położony jest również najwyższy szczyt Gór Dynarskich, Maja e Jezercës (2694 m n.p.m.).

Bobotov Kuk

Góra położona w Czarnogórze, jest najwyższym szczytem górskiego pasma Durmitor. Wejście na ten dwutysięcznik jest dosyć wymagające i trudne kondycyjnie, dlatego polecane jest dla osób wyćwiczonych i pewnych swoich sił w górach. Na trasie, ze względu na niebezpieczeństwa związane z wielkimi głazami czy wąskimi graniami, zastosowano w wielu miejscach sztuczne zabezpieczenia szlaku w postaci łańcuchów czy stalowych linek. Po zdobyciu szczytu, czyli trudnej, mozolnej, i wyczerpującej wędrówce, oczom ukazują się jedne z najpiękniejszych widoków z całego Durmitoru.

Deravica i Góry Przeklęte

Szczyt Deravica (Gjeravica) wd 2008 roku został ogłoszony najwyższym szczytem górskim Kosowa. Wcześniej , zanim ogłoszono niepodległość Kosowa, góra była najwyższym wierzchołkiem Serbii. Wierzchołek i szlak na niego prowadzący nie są jeszcze zbyt często odwiedzane przez turystów, ze względu na ciągle utrzymującą się niestabilność polityczną w regionie.

Interesujące jest całe pasmo górskie, w jakim położona jest Deravica. Jest to bowiem część pasma Gór Przeklętych (Prokletije) – Gór Północnoalbańskich, położonego na granicy trzech państw – Czarnogóry, Kosowa i Albanii. Pochodzenie nazwy gór nie jest do końca znane, natomiast przypuszczalnie związana jest ona ze sporymi trudnościami w zdobywaniu kolejnych górskich przełęczy i skalistych, niedostęnych szczytów. Nawet przy żwawo rozwijającwej się turystyce w Bałkanach, rejon Gór Przeklętych do dzisiaj pozostaje dziki i odrębny i nieco niebezpieczny. Wyprawę w Góry Dynarskie w część „Przeklętą” można można rozpocząć od miejscowość Theth lub od wschodu od Valbonë.

Maja e Jezercës

Jest najwyższym szczytem zarówno w Górach Przeklętych, jak i całych Gór Dynarskich. Nazwa góry pochodzi od jezior w dolinie Buni Jezerce. Szczyt jest nie tylko wysoki, zatem wymagający kondycyjnie, ale i niebezpieczny . Po pierwsze, góra w większej części zbudowana jest z dolomitu. Oznacza to, że występuje duże zagrożenie skruszenia skał, czego wynikiem mogą być różne niebezpieczne sytuacje. Po drugie, nawet latem na górze utrzymuje się w niektórych miejscach śnieg, a temperatura jest zaskakująco niska.

Dinara

Dinara (inaczej Vrh Dinare / Sinjal) to najwyższy szczyt w Chorwacji, wznoszący się na wysokość 1831 m n.p.m., należący do pasma górskiego o tej samej nazwie.

Vidakov Kuk

Niski szczyt na wysokości 882 m, jednak oferujący niesamowite widoki na część Morza Adriatyckiego oraz przeciwległy półwysep. Szlak jest różnorodny – rozpoczynający się przyjemnym spacerem, a kończący surowymi skałami i olbrzymim głazem, będącym w zasadzie szczytem góry. Szczyt oddalony jest zaledwie 4 kilometry od poziomu morza.

Vaganski vrh

Vaganski Vrh położony jest na wysokoścu 1757 m. Nie jest zatem sporym dwutysięcznikiem, aczkolwiek „nadrabia” naprawdę imponującym przewyższeniem na szlaku – jest to ok. 1800 metrów w górę! Wyprawa jest bardzo wymagająca kondycyjnie i wydolnościowo.

Via Dinarica – szlaki górskie w Chorwacji

Via Dinarica to górski szlak, jak sama nazwa wskazuje – prowadzący przez Góry Dynarskie, przeznaczony zarówno do pieszych wycieczek, jak i dla rowerzystów. Składa się z trzech części, stanowiących równoległe do siebie szlaki turystyczne:

• część niebieska, biegnąca wzdłuż Morza Adriatyckiego,
• część biała, obejmująca jedne z wyższych szczytów Gór Dynarskich,
• część zielona, obejmująca wewnętrzne partie Gór Dynarskich.

W samej Chorwacji szlak poprowadzony jest przez aż sześć pełnych przyrodniczych treści Parków Narodowych: Risnjak, Sjeverni Velebit, Paklenica, Plitvička jezera, Krka, Mljet, a także przez cztery parki przyrodnicze i dwa rezerwaty przyrody.

Via Dinarica – szlak biały

Trasa oznakowana na biało pozwala na poznanie różnorodnej i bogatej przyrody górskiej w Chorwacji. Najwyższym jego punktem jest Dinara. Od szczytu tego pochodzi cała nazwa Góry Dynarskie. Jest on najwyższym szczytem górskim Chorwacji. Przejście tym szlakiem jest dosyć trudne i dlatego polecane jest przede wszystkim osobom doświadczonym w górskich wyprawach. W porze zimowej trudność szlaku jeszcze bardziej wzrasta, ponieważ najwyższe partie górskie pokryte są śniegiem.

Via Dinarica – szlak niebieski

Szlak ten prowadzi wzdłuż chorwackiego wybrzeża Adriatyku. Jego część prowadząca przez Chorwację łączy cztery chorwackie wyspy i prowadzi przez trzy parki narodowe, a także schodzi do kanionów nadmorskich rzek Zrmanja i Cetina. Jednak to nie koniec treści tej trasy – wytyczona została ona przez najdłuższe z mostów w Chorwacji oraz liczne pola krasowe i historyczne, zabytkowe miejsca. Ta niebieska część wyprawy w góry polecana jest dla wszystkich. Nie ma na niej wymagających lub trudnych górskich fragmentów, bez problemu pokonuje się ją spacerowym tempem, a nawet na rowerach.

Via Dinarica – szlak zielony

Przy opisie zielonego szlaku, w treści można zawrzeć słowa „dziki”, „nienaruszony” czy „naturalny”. Wiedzie on bowiem przez tereny kontynentalne Gór Dynarskich. Niesamowita jest wodna odsłona tej części szlaku, mianowicie górskie rzeki, tworzące niesamowite widokowo kaniony wraz z kaskadami licznych, sporych wodospadów. Napotkamy na nim na dwa największe wodospady Chorwacji: wodospad potoku Curka na Zelenim virze i wodospad Plitvice na Jeziorach Plitwickich. Tak jak szlak niebieski, także zielony nie przysparza sporych trudności technicznych, zarazem kusząc zapierającymi dech w piersiach widokami przyrodniczymi.

Morze Adriatyckie

Morze Adriatyckie jest północnym odgałęzieniem Morza Śródziemnego, nieodłącznym elementem jeśli chodzi o Góry Dynarskie. Rozciąga się ono pomiędzy Półwyspem Apenińskim, a północną częścią Półwyspu Bałkańskiego. Charakterystyczną i przyciągającą turystów cechą Adriatyku są występujące wzdłuż wybrzeża na terenie Chorwacji wyspy, w przytłaczającej ilości – jest ich ok. 1200. Wybrzeże zyskało nazwę wybrzeża dalmatyńskiego.

Góry a przyroda

Góry Dynarskie, ze względu na sporą rozpiętość, charakteryzują się zróżnicowaną florą i fauną, w zależności od części pasma. W górach wyróżnione zostały trzy pasma roślinności:

• strefa nadmorska w okolicach Morza Adriatyckiego. Wbrew pozorom jest uboga w roślinność, czemu przyczyniły się dwa powody: warunki atmosferyczne i skalne ukształtowanie terenu, a także długotrwałe wypasanie zwierząt na tych terenach;
• strefa górska na większych wysokościach – dominują tutaj obszary porośnięte niskimi i wysokimi trawami, bardzo rzadko tereny zalesione. Napotkać można gdzieniegdzie rzadkie gatunki roślinności, m.in. szarotkę alpejską czy skalnicę;
• strefa kontynentalna, w głębi lądu, jedyna charakteryzująca się w większości terenami zalesionymi. Dominują lasy bukowe, występują także lasy iglaste – sosny, jodły i świerki.

Góry Dynarskie zamieszkują zwierzęta zbliżone do naszych rodzimych tatrzańskich – występują tu niedźwiedzie, wilki, lisy, oraz łatwe do napotkania na górskich szlakach kozice i dziki oraz jaszczurki.

Propozycje wycieczek – Góry Dynarskie i ich rejon

Góry to nie tylko szczyty. To także ich okolice. Z powodu bliskości Morza Adriatyckiego, Góry Dynarskie znajdują się nieopodal najpopularniejszych nadmorskich, wakacyjnych kurortów. Najczęściej odwiedzane przez turystów, zwłaszcza polskich, to te znajdujące się w Chorwacji, jednak coraz częściej wybierane są także okolice Czarnogóry. Oprócz odpoczynku w nadmorskich kurortach, bardzo polecane są oferujące malownicze widoki i niezapomniane doznania Parki Narodowe, bogate w imponujące kaniony i wodospady.

Chorwacki Park Narodowy Paklenica

Osnuty sławą Park Narodowy słynie z malowniczych widoków oraz wąskich wąwozów. A co najważniejsze… to właśnie w nim kręcono film Winnetou. Miejscowość położone w rejonie parku są w większości doskonałą bazą wypadową na szlaki turystyczne oraz przepiękne chorwackie plaże. Park położony jest w górach Welebit, utworzono go w roku 1949. Jego dwoma głównymi częściami są kaniony o charakterze krasowym: Mala i Velika Paklenica. Najwyższy szczytem pasma Welebitu jest Vaganski vrh (Vaganski Wierch) położony na wysokości 1757 m, oraz Sveti brdo (Święta góra), położona na wysokości 1753 m. W części północnej znajduje się jaskinia Manita peć. Miejsce przyciąga miłośników wspinaczek, ponieważ na krasowych zboczach utworzono i udostępniono liczne drogi wspinaczkowe.

Kanion Mala Paklenica

Mala Paklenica, wraz z siostrzaną Veliką Paklenicą, zaliczana jest do cudów geologicznych Velebitu. Jest ona kanionem, położonym na terenie najstarszego chorwackiego Parku Narodowego, o charakterze bardziej dzikim niż Velika Paklenica.

Kanion Velika Paklenica

Wąwóz ten ciągnie się prze ok. 14 km. Przejście nim dostarcza niesamowitych wrażeń, ponieważ ścieżki otoczone są wysokimi ściankami skalnymi (w najwęższym miejscu to ok. 50 m). W kanionie płynie potok Velika Paklenica, który podczas pory suchej całkowicie wysycha. Dodatkową atrakcją na miejscu jest jaskinia Manita Peć (176 m), z panującą we wnętrzu stałą temperaturą ok. 10 stopni Celsjusza.

Chorwacki Park Narodowy Jezior Plitwickich

Niesamowicie interesujące, turystyczne miejsce – Park położony jest w centralnej części Chorwacji (niedaleko wschodniej granicy z Bośnią i Hercegowiną). Założono go w 1949 roku. W 1979 Park został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO. Największa atrakcja to aż 16 położonych blisko siebie jezior krasowych – są to Jeziora Plitwickie, połączone ze sobą siecią wodospadów. Łączna powierzchnia jezior to niemalże 200 hektarów. Jeziora tworzą dwa zespoły, połączonych ze sobą kaskadowo wód: Górne Jeziora i Dolne Jeziora.

Największym z jezior jest Kozjak, o powierzchni ok. 80 hektarów i głębokości 49,5 m. Koniecznym punktem do zobaczenia jest wysoki na 78 m Wielki Wodospad (Veliki slap), będący największym chorwackim wodospadem. Warto również odwiedzić jaskinie, z których największa to Golubinjaca ciągnąca się na długości 160 metrów.

Park Narodowy Jezior Plitwickich to często wybierany przez turystów cel wycieczek. Wewnątrz Parku, do którego wejść można z czterech różnych stron, wytyczono aż kilkanaście różnych tras – nie tylko pieszych. Dodatkowym urozmaiceniem jest na pewno przeprawa niewielkimi statkami pasażerskimi na jeziorze Kozjak oraz przejazdy pociągami . Najkrótsze przejścia zajmą niecałe 2 godziny, zaś najdłuższe mogą zająć nawet 8 godzin wędrówki.

Park Narodowy Krka

Park Narodowy zajmuje powierzchnię ok. 109 km2. Jest punktem wartym odwiedzin, ponieważ w osadach wapiennych utworzone zostały na jego terenie liczne wodospady na rzece Krka. Jest parkiem niesamowicie bogatym i zróżnicowanym pod względem flory i fauny, lecz najważniejsza w tym przypadku jest wyjątkowa liczność gatunków ptaków. Z tego też powodu Park Narodowy Krka jest jednym z najważniejszych obszarów Europy pod względem ornitologii. Park czynny jest dla turystów przez cały rok.

Konieczne do odwiedzenia są wodospady Skradinski Buk, będący najdłuższym ze wszystkich wodospadów rzeki Krki. Składa się na niego siedemnaście kaskad, które osiągają nawet do 400 m szerokości. W okolicach stoją wybudowane w XVIII wieku, niedawno odnowione młyny wodne. Miłośnicy historii na pewno zaciekawią pozostałości po pierwszej europejskiej elektrowni wodnej (jej uruchomienie przypada na 1895 rok). Niestety, o ile same pasmo górskie i góry są rzadko uczęszczane przez turystów, w Parku Narodowym jest ich sporo, zwłaszcza w potrze letniej.

Wielu z nas swoje wakacje czy urlopy najchętniej spędza w górach. Nic w tym dziwnego – gdzie można odpocząć lepiej, jeśli nie w otoczeniu górskich szczytów, w nieskazitelnie czystym powietrzu? Co jednak zrobić, gdy polskie szczyty znamy już na wylot, z wszelkie trasy przeszliśmy już wzdłuż i wszerz? Dobrą propozycją jest wyjazd w rejon gór Harz. Zobacz szczyty o niezwykle surowym klimacie, poczuj na twarzy powiew górskiego wiatru. Odwiedź Bad Harzburg, Goslar i wiele innych ciekawych miejsc, z którymi wiążą się interesujące historie. Poznaj też unikalną przyrodę Parku Narodowego Harz, który jest tym, z czego Niemcy są dumni. Zapraszamy na wycieczkę w dzikie, naturalne, niemal dziewicze i nieco niedoceniane pasmo gór Harz.

Harz- położenie geograficzne

Harz to mało znane pasmo górskie zlokalizowane w środkowej części Niemiec. Obejmuje tereny Dolnej Saksonii, Saksonii-Anhalt i Turyngii. Najwyższy szczyt pasma to Brocken o wysokości 1142 m n.p.m. Najstarsze skały gór Harz liczą sobie aż 500 mln lat. Około 300 mln lat temu pomiędzy skały gór Harz wdarła się magma pochodząca z wnętrza ziemi. Nieustanne ruchy skorupy ziemskiej spowodowały uniesienie się skał ku górze, a procesy wietrzenia i erozji spowodowały odkrywanie się starszych warstw. Nie bez znaczenia w kształtowaniu się dzisiejszego obrazu, jakim cechuje się Harz był lodowiec. Góry Harz cechują się wieloma formacjami geologicznymi. Ich liczba jest największą w całych Niemczech. Polska nazwa pasma Harz to Góry Smolne.

Park Narodowy Harz

Na terenie gór Harz w 2006 roku powstał park narodowy, jeden z największych leśnych parków narodowych w Niemczech. Zajmuje aż 24,759 ha powierzchni, a jego wysokość leży w zakresie od 230 do 1141 m n.p.m. Park Narodowy Harz leży pomiędzy ważnymi miastami – Herzberg am Harz na południowym-zachodzie, a Ilsenburg i Wernigerode na północnym-wschodzie. Powstał z połączenia dwóch jednostek – Nationalpark Hochharz w Saksonii-Anhalt i Nationalpark Harz w Dolnej Saksonii.

Park Narodowy Harz jest bardzo charakterystyczny pod względem panującego tutaj klimatu. Pomimo względnie niewielkiej wysokości, klimat porównywany jest do klimatu rejonów skandynawskich. Dzieje się tak dlatego, że obszar parku jest bardzo mocno wyeksponowany, co wpływa na surowość klimatu. Charakterystyczne są także bardzo silne, porywiste wiatry. To właśnie na terenie Parku Narodowego Herz, a dokładniej na najwyższym szczycie Brocken, prędkości wiatru są najwyższe w całych Niemczech.

Fenomen fauny i flory Harzu

Aż 47% obszaru Parku Narodowego Harz podlega ścisłej

ochronie, na pozostałej części funkcjonuje czynna ochorna ekosystemów leśnych i nieleśnych. Warto zaznaczyć, że Park Narodowy Harz znajduje się w rejestrze Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów. Na terenie, który objęty jest ochroną ścisłą, nie ingeruje się w żaden sposób w naturalne środowisko.

Na terenie parku prowadzone są liczne działania mające na celu ochronę środowiska naturalnego. Podejmowane są próby renaturyzacji, polegające na nawadnianiu torfowisk, wspieraniu rozwoju lasu i dążeniu do przywrócenia naturalnego stanu wód bieżących. Na terenie całego parku, a szczególnie w środkowej jego części wspiera się naturalny rozwój gradacji kornika drukarza. Mimo, iż powoduje on zamieranie słabszych świerków, nie są prowadzone żadne działania zwalczające go. Naukowcy twierdzą bowiem, że zniszczenie świerków jest dla ekosystemu mniej szkodliwe niż chemiczne zwalczanie szkodnika. Znacząca większość lasów Parku Narod

owego Harz pozostawiona jest naturze, nie jest dopuszczalna żadna ingerencja człowieka.

Próby przywrócenia obszaru parku naturze

Niegdyś teren Parku Narodowego Harz leżał na terenie NRD i RFN, przez jego środek przebiegała granica między tymi dwoma państwami. Z tego też powodu część parku leżąca po stronie NRD była dla turystów niedostępna. Dzięki temu tak duży obszar parku pozostał nienaruszony przez człowieka.

Na terenie Parku Narodowego Harz prowadzone są działania w ramach projektu reintrodukcji rysia. Od lat 90-tych ubiegłego stulecia na teren parku wypuszczono aż 26 młodych osobników. Obecnie rozmnażają się one, a ich liczba sukcesywnie wzrasta. Prowadzone są także próby reintrodukcji głuszca, na razie jednak nie przynoszą one rezultatu.

Zwierzęta i rośliny Parku Narodowego Harz

Na terenie parku spotkać możemy żbika, co jest charakterystyczne i unikalne dla tego regionu. Poza tym spotkamy tutaj zwierzęta typowo leśne – sarny, jelenie szlachetne, rysie, dziki – jako, że większość obszaru parku to tereny leśne.

Harz cechuje się 6 piętrami roślinności. Na samym dole spotykamy zioła, a także piękne wczesnowiosenne kwiaty. Piętro regla dolnego porastają lasy bukowe. W piętrze regla górnego spotkamy bory świerkowe, a na najwyższym piętrze występuje roślinność subalpejska, co szczególnie wyraźnie widać na szczycie Brocken. Dla terenu Gór Harz typowe są także liczne i rozległe górskie torfowiska, które obecnie są ponownie nawadniane.

Obecnie planuje się zwiększenie udziału obszarów ochrony ścisłej z 47 do 75% (do 2022 roku).

Zjawisko Brockenu – co to takiego?

Zjawisko Brockenu, zwane także widmem zaobserwowane zostało po raz pierwszy właśnie na szczycie Brocken w 1780 roku przez Johanna Esaias Silberschlag. Widmo Brockenu to zjawisko optyczne polegające na obserwacji własnego cienia na chmurze znajdującej się poniżej miejsca, w jakim się znajdujemy. Cień ten może być otoczony tęczową obwódką zwaną glorią.

W 1925 roku Jan Alfred Szczepański wymyślił przesąd związany ze zjawiskiem Brockenu. Mówi on o tym, że gdy człowiek ujrzy widmo Brockenu, umrze w górach. Jedyną szansą na odczarowanie uroku jest ujrzenie widma trzykrotnie. Wówczas może on być pewny, że w górach zawsze będzie bezpieczny. Ile w tym prawdy? Nie wiadomo. Wiadomo jednak, że przesąd ten jest ciągle w użyciu, dodając wyprawom na szczyt Brockenu dreszczyku emocji.

Brocken – najwyższy szczyt Harzu

Brocken jest najwyższym szczytem w górach Harz, położony 65 km od Brunszwiku. Ma wysokość 1141 m n.p.m. i cechuje się niezwykle surowym, ostrym klimatem. Z natury szczyt Brockenu jest niezalesiony, co jest spowodowany właśnie surowymi warunkami. Powyżej górnej granicy lasu rozciąga się spektakularne górskie wrzosowisko z przewagą traw i krzewinek. To właśnie tutaj w 1890 roku powstał ogród botaniczny Brockengarten. Występuje tutaj ponad 1500 gatunków wysokogórskich roślin, co jest fenomenem na skalę światową.

Jak wejść na Brocken?

Na szczyt wiedzie kilka szlaków turystycznych, różniących się między sobą długością i poziomem zaawansowania. Trasy poprowadzone są przez malownicze iglaste lasy, w pobliżu unikalnych gipsowych skal, charakterystycznych dla tego rejonu. Najbardziej znanym szlakiem na szczyt jest Harzer-Hexen-Stieg. Trasa rozpoczyna się w Osterode i kończy w Thale, a jej długość to aż 100km. Oczywiście, jest to trasa, którą musimy rozłożyć na kilka dni, konieczny więc będzie nocleg. Jeżeli jednak chcemy zdobyć szczyt w jeden dzień, możemy wybrać jedną spośród pięciu jednodniowych tras. Różnią się one między sobą wymaganiami dotyczącymi sprawności fizycznej. Najczęściej uczęszczaną trasą jednodniową jest szlak Goethego z Torfhausu.

Aby spojrzeć na Niemcy z góry, niekoniecznie musimy się zmęczyć. Jest możliwość wjazdu na szczyt kolejką Harz Narrow Gauge Railway. Atrakcją jest fakt, że tor ma zaledwie 1 metr szerokości. Przejazd historycznym pociągiem dostarczy niesamowitych wrażeń, a krajobrazy z pewnością nas oczarują. Zobacz sam, jakie widoki oferuje nam szczyt Brockenu!

Najciekawsze miasta w okolicy

Harz to nie tylko góry, ale także interesujące miasteczka. Bad Harzburg, Wernigerode, Walkenried, Braunlage.. to tylko te najbardziej znane miasta, które po prostu trzeba odwiedzić. Co ciekawego w nich odnajdziemy?

Bad Harzburg

Bad Harzburg jest miastem uzdrowiskowym i znanym kurortem wypoczynkowym. Położone jest pomiędzy Saksonią-Anhaltem, a Dolną Saksonią. Na terenie miasteczka mieści się wiele atrakcji, które warto odwiedzić, przebywając w terenie. Bad Harzburg słynie przede wszystkim ze Ścieżki w Koronach Drzew Harz. Jest tu 700-metrowa kładka znajdująca się ponad 20 metrów nad ziemią. Spacer kładką pozwala napawać się niezwykłym krajobrazem i nieskazitelnie czystym powietrzem. Bad Harzburg słynie także z Góry Zamkowej Harzburg. Szczyt ten ma 483 m n.p.m., a wiedzie na niego pieszy szlak. Na Górę Zamkową można dostać się także kolejką gondolową. Bad Harzburg jest świetną bazą wypadową w pasma Harz.

Wernigerode

Wernigerode to miasto położone nad rzeką Hommelte.Nazywane jest często „kolorowym miastem”. Skąd taka nazwa? Oczywiście od kolorowych kamienic zbudowanych z pruskiego muru. Miasto, podobnie zresztą jak w ogóle Niemcy, słynie z ogromnej liczby restauracji i kafejek, w których skosztować można lokalne specjały. Położenie u samych stóp gór Harz sprawia, że miasto Wernigerode jest miastem wyjątkowym. Podobno nie sposób znaleźć tutaj dwóch identycznych kamienic, każda z nich jest inna, każda oryginalna. Wernigerode to także znana baza noclegowa, z której nierzadko korzystają osoby wybierające się w góry Harz.

Goslar

Goslar to niemieckie miasto, które niegdyś było ośrodkiem wydobycia rud metali. Obecnie zasoby zostały już wyczerpane, Goslar nie straciło jednak swojej popularności. Dawną kopalnię w Rammelsbergu przekształcono na popularne obecnie muzeum, a dzisiejsza gospodarka oparta jest przede wszystkim na turystyce. Turystów w Goslar nie brakuje. Najchętniej odwiedzane jest Romańskie palatium cesariskie, ale także Kościół św. Piotra i Pawła, Kościół św. Jakuba czy ratusz. Goslar słynie także z oryginalnych domów wybudowanych unikalna metodą szachulcową.

Braunlage

Braunlage to kolejne miasto, które warto odwiedzić, przybywając w region gór Harz. Jest to znane miasto uzdrowiskowe, a także niezwykle popularny ośrodek sportów zimowych. Każdy miłośnik zimowych szaleństw wie, że to właśnie w Braunlage znajduje się słynny kompleks skoczni narciarskich Brockenweg. Na jego terenie znajdują się sławne skocznie – K40, K58 i K70. Braunlage stanowi także cenną bazę noclegową, warto zatrzymać się tutaj na noc, planując dłuższy pobyt w górach Harz.

Walkenried

Walkenried to miasto, obok którego trudno jest przejść obojętnie. Przebywając tu, warto poznać Rezerwat Przyrody Itelteich oraz Juliushutte. Spacer po tych rezerwatach dostarczy niezapomnianych wrażeń. Interesujący jest także rezerwat Himmelreich o niezwykle malowniczym położeniu i niesamowitych walorach przyrodniczych. Walkenried leży tuż przy granicy z Turyngią. Stanowi znaną bazę noclegową, oferującą turystom wiele miejsc zakwaterowania. Walkenried to miasto zdecydowanie godne uwagi.

Baza noclegowa

Niemcy są krajem o bogato rozwiniętej bazie noclegowej. Jeśli wybierasz się w góry Harz i chcesz spędzić noc w niezwykłej atmosferze, szukaj noclegów w najbardziej popularnych turystycznie miastach, takich, jak Goslar, Bad Harzburg czy Walkenried. Miasta te oferują przyjezdnym świetnie przygotowane miejsca zakwaterowania w hotelach, pensjonatach czy ośrodkach. Na uwagę zasługuje też camping w Walkenried, cieszący się ogromną popularnością wśród przybywających tutaj turystów. Bardzo rozwiniętą infrastrukturą turystyczną cieszy się także Bad Harzburg.

Czy warto przyjechać w góry Harz?

Harz to teren bardzo atrakcyjny turystycznie, zarówno ze względu na same góry, jak i na okoliczne miasta. Planując wycieczkę w te rejony, warto rozłożyć ją na kilka dni, by choć w niewielkim stopniu poznać ten teren i jego niezaprzeczalne walory. Oczywiście, żadna wyprawa w teren Harz nie obędzie się bez zdobycia Brockenu. Zobacz na własne oczy te niezwykłe panoramy, jakie rozpościerają się ze szczytu, szukaj rzadkich gatunków roślin, a może uda ci się wypatrzyć wśród drzew rysia lub żbika? Tutaj wszystko jest możliwe!

Kiedy zmęczymy się już górskimi wędrówkami, czekają na nas niezwykłe miasta, Harz to przecież nie tylko góry, ale też to, co leży u ich stóp. Bad Harzburg przywita nas spektakularnym spacerem w Koronach Drzew Harz. Zobacz na własne oczy to, co do tej pory widziałeś tylko na pocztówkach! Goslar pozwoli nam nieco odpocząć, przechadzając się spokojnie po muzeum. Zobacz sam, w jaki sposób wydobywano tu niegdyś srebro! Odwiedź też wiele innych ciekawych miejsc, z których każde zaoferuje Ci coś wyjątkowego i to wszystko w otoczeniu pięknych, choć niedocenianych nieco gór Harz. Zdecydowanie warto tu przyjechać!

Zdjęcia pochodzą z serwisu pixabay.pl

Długodystansowe trekkingi to fantastyczny sposób na aktywny urlop. Czas, który spędzicie na szlaku, pozwoli Wam nie tylko lepiej poznać odwiedzane miejsca, ale przede wszystkim będziecie mieli szansę odpocząć na łonie natury, z dala od miejskiego zgiełku. Jednym z ciekawszych szlaków długodystansowych w Europie jest West Highland Way. W trakcie kilkudniowej wędrówki zasmakujecie dzikiej i malowniczej szkockiej scenerii. Zapraszamy do lektury!

West Highland Way – słów kilka

West Highland Way to legendarny szlak trekkingowy, który prowadzi z miasteczka Milngavie, położonego na północ od Glasgow, do Fort William. Jego łączna długość to 154 km. Natomiast poziom trudności – umiarkowany. Największe wyzwanie stanowi zmienna pogoda. Podczas wędrówki przed Waszymi oczyma będą pojawiały się przeróżne, malownicze krajobrazy. Od gęstych lasów, przez łąki usiane kwiatami, aż po dzikie wzgórza i wrzosowiska.

Jak dostać się na szlak West Highland Way?

Najszybszym i zdecydowanie najlepszym sposobem, aby dostać się do Szkocji jest samolot. Tanie linie lotnicze oferuje połączenia do Glasgow z wielu polskich miast.

Z lotniska w Glasgow do centrum możecie dostać się autobusem. Cena biletu to 8 funtów za osobę. Natomiast na początek szlaku, do miejscowości Milngavie dojedziecie pociągiem (5 funtów za osobę). Gdy zakończycie trekking, to z Fort William do Glasgow także kursuje pociąg.

Do Szkocji najlepiej udać się w maju. To miesiąc, w którym odnotowuje się najmniejszą sumę opadów deszczu. Najmniejszą, co nie znaczy, że nie pada wcale. Owiane mgłą wzgórza, dżdżysta pogoda nadają niepowtarzalny klimat temu regionowi. Planując wyjazd, koniecznie zaopatrzcie się więc w nieprzemakalną odzież.

Gdzie spać w trakcie trekkingu po West Highland Way?

Szkocja daje dużą swobodę w zakresie rozbijania namiotów. Istnieje jednak kilka wyjątków jak na przykład obszar chroniony Loch Lomond. Aby móc spędzić tu noc trzeba uzyskać specjalne pozwolenie.

Ponadto po drodze znajduje się wiele płatnych campingów, na których jest dostęp do ciepłej wody, czy możliwość naładowania telefonu. Natomiast jeśli nie jesteście zwolennikami spędzania nocy na łonie natury, to możecie skorzystać z ofert hoteli, pensjonatów czy schronisk młodzieżowych.

Wyżywienie na szlaku

Podczas całego trekkingu mijacie małe miasteczka, w których możecie zaopatrzyć się w prowiant. Warto spróbować lokalnych przysmaków jak fish and chips. Na trasie znajdują się także krany, przy których możecie uzupełnić zapas wody pitnej.

Co spakować na szlak West Highland Way?

Planując wyprawę na szlak West Highland Way należy się odpowiednio przygotować. Co warto spakować , aby móc cieszyć się udanym trekkingiem?

Ubrania

• Odzież trekkingowa (w tym nieprzemakalna kurtka oraz spodnie).
• Bielizna termoaktywna (na chłodne noce).
• Chusta wielofunkcyjna.
• Wygodne buty trekkingowe.
• Czapka.
• Rękawiczki.

Jedzenie/picie

• Elektrolity.
• Energetyczne przekąski, np. suszone owoce, orzechy, chałwa.
• 2 butelki aluminiowe o pojemności 1 l.
• Jeśli zamierzacie samodzielnie gotować na szlaku: kartusz z gazem, menażka, palnik, sztućce tytanowe (lekkie i wytrzymałe), Kubek (najlepiej składany, silikonowy).

Elektronika

• Czołówka.
• Panel solarny.
• Ładowarka do telefonu + kabel.

Pozostały ekwipunek

• Repelent przeciw insektom.
• Namiot, śpiwór, karimata.
• Apteczka.
• Podstawowe kosmetyki: szczoteczka do zębów, pasta do zębów, mydło w kostce, krem UV.
• Ręcznik szybkoschnący.
• Kijki trekkingowe.
• Okulary przeciwsłoneczne.
• Pokrowiec przeciwdeszczowy na plecak.
• Worki na śmieci.

Cały ekwipunek możecie nosić sami lub zlecić firmie transportowej przewożenie Waszych plecaków do punktu do punktu.

Poruszanie się po szlaku West Highland Way

Na szlaku West Highland Way trudno się zgubić. Wszystko za sprawą oznaczeń, które bardzo dobrze wskażą Wam drogę. W trakcie trekkingu podążacie wzdłuż drewnianych słupków z symbolem ostu. Oset i jednorożec to symbole Szkocji. Niemniej, mimo braku trudności nawigacyjnych, polecamy zaopatrzyć się w mapę. Zarówno w wersji papierowej jak na telefon.

Czas przejścia szlaku West Highland Way

West Highland Way to nie tylko raj dla piechurów, ale także dla biegaczy. Najlepsi z nich pokonują cały dystans w 16 godzin. Jednak by móc na spokojnie nacieszyć się pięknymi krajobrazami, obcować z naturą, polecamy przejście trasy w spokojnym tempie (6-7 dni). Wyprawę warto wydłużyć o wejście a najwyższy szczyt Wielkiej Brytanii – Ben Nevis.

West Highland Way – trasa

Przejście szlaku zazwyczaj zajmuje 6 – 7 dni. Poniżej prezentujemy przykładową trasę.

• Dzień 1. Milngavie – Drymen – 19 km
• Dzień 2. Drymen – Rowardennan – 24 km
• Dzień 3. Rowardennan – Crianlarich – 32 km
• Dzień 4. Crianlarich – Inveroran – 24 km
• Dzień 5. Inveroran – Kinlochleven – 30 km
• Dzień 6. Kinlochleven – Fort William – 24 km

West Highland Way – szczegółowy opis szlaku

Dzień 1. Milngavie – Drymen

Szlak rozpoczyna się na głównym deptaku w miejscowości Milngavie, około 300 metrów od stacji kolejowej. Początkowo ścieżka wiedzie wzdłuż parków, lasów i łąk. Dookoła rozpościerają się sielskie krajobrazy i piękne widoki na wzgórza Dumgoyne. Co jakiś czas przechodzicie przez furtki, które zabezpieczają owce przed ucieczką z pastwisk. Po drodze możecie na chwile odbić ze szlaku, by odwiedzić destylarnię whiskey Glengoyne. Warto pokusić się o degustację lub zakup aromatycznego napoju. 50 ml 10-letniego alkoholu kosztuje 7 funtów. Po 5 godzinach mało wymagającego marszu docieracie do campingu Drymen. W cenie 5 funtów za osobę otrzymujecie miejsce na rozbicie namiotu, dostęp do ciepłego prysznica oraz możliwość naładowania telefonu. Nie ma tutaj zaplecza kuchennego, warto więc mieć własny sprzęt do gotowania. Wędrowcy przemierzający szlak w odwrotnym kierunku zostawiają tu wiele rzeczy, które możecie zabrać ze sobą, np. butle gazowe czy prowiant.

Dzień 2. Drymen – Rowardennan

Dzień drugi rozpoczynacie od przyjemnej wędrówki. Po chwili dochodzicie do punktu, w którym szlak się rozchodzi. Jedna ścieżka wiedzie u stóp wzgórza i następnie stromo w dół do Balmaha. Natomiast druga droga, znacznie szersza prowadzi do jeziora i potem do Balmaha. Na miejscu warto zrobić sobie krótką przerwę i zjeść. Przed Wami wspinaczka na strome wzgórze Conic Hill. Jednak trud wędrówki rekompensują piękne widoki, które roztaczają się dookoła. W oddali możecie dostrzec Loch Lomond. Dalsza trasa, aż do Rowardennan wiedzie wzdłuż jeziora.

Dzień 3. Rowardennan – Crianlarich

Na szlak najlepiej ruszyć o świcie, gdyż do pokonania macie spory odcinek, bo aż 32 km. Początkowo ścieżka prowadzi przez las, po czym schodzi nad jezioro. W pewnym momencie docieracie nad malowniczy wodospad w Inversnaid. Dalsza trasa wiedzie wąską ścieżką na zasadzie góra-dół. Jest to dość wymagający odcinek. Trzeba się nieco wspinać, przeciskać przez głazy czy konary drzew. Czasem zamontowane są dodatkowe ułatwienia w postaci drabinek czy mostków. W pewnym momencie wychodzicie na trawiastą polanę, skąd rozpościera się widok na piękne jezioro. Końcowy etap wędrówki nie jest trudny technicznie, aczkolwiek ilość kilometrów do pokonania daje o sobie znać. Finalnie docieracie do Crianlarich

Dzień 4. Crianlarich – Inveroran

Zaczynają się delikatne podejścia i wchodzicie w bardziej górzysty obszar. Ścieżka wiedzie lasem i w pewnym momencie docieracie do Tyndrum. Możecie się tu posilić się czy uzupełnić zapas prowiantu. Za miejscowością droga prowadzi Was zboczem wysokich wzgórz. Dookoła rozpościerają się surowe krajobrazy, a przed oczyma malują się widoki na piękne góry. Za miejscowością Bridge of Ohry, czeka Was stroma wspinaczka. Trud wędrówki rekompensuje piękna panorama na szczycie. W dole nad jeziorem usytuowany jest hotel Inveroran. Warto tu spędzić noc, gdyż sceneria zachwyca.

Dzień 5. Inveroran – Kinlochleven

Dzisiejszy odcinek jest długi i obfituje w sporą liczbę wzniesień. Początkowo maszerujecie wzdłuż kamienistej drogi Old Military Road. Szkockie krajobrazy, bezkresne wrzosowiska zachwycają coraz bardziej z każdym przebytym kilometrem. Po drodze mijacie Glencoe. Około 2 km za osadą zaczyna się Devils Staircase. To strome podejście na wysoką przełęcz, z której roztacza się zapierający dech w piersiach widok na Highlands. Po drugiej stronie przełęczy znajduje się Wasz dzisiejszy cel, czyli Kinlochleven. Wieś otoczona jest zewsząd zielonymi wzgórzami, a przez jej środek przepływa rzeka Leven.

Dzień 6. Kinlochleven – Fort William

Przed Wami ostatni dzień wyprawy. 24-klimoetrowy odcinek wiedzie po malowniczych pustkowiach Szkocji. Trzeba zaopatrzyć się w prowiant na cały dzień, gdyż po drodze nie mijacie żadnych wiosek. W końcowym etapie mijacie grodzisko wyżynne, usytuowane na wysokim wzgórzu. Z góry roztaczają się imponujący widok na Ben Nevis – najwyższą górę Wielkiej Brytanii. Warto wydłużyć wyprawę i wspiąć się na ten szczyt.

Zdjęcia pochodzą ze strony pixabay.com

Usytuowane w południowo-wschodniej części półwyspu Iberyjskiego. Zachwycają krajobrazami i dostarczają wielu wrażeń. Góry Betyckie to ogromne pasmo górskie, oferujące wszelkie możliwe formy turystyki. Od wspinaczki skałkowej, poprzez wyprawy rowerowe, na trekkingu kończąc. Każdy miłośnik gór znajdzie tu coś dla siebie. W dzisiejszym artykule przedstawiamy najbardziej spektakularne miejsca w tym rejonie świata. Zapraszamy do lektury!

Góry Betyckie – słów kilka

Góry Betyckie leżą w południowo-wschodniej części Hiszpanii. Ciągną się wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego, mają 600 km długości oraz 100-160 km szerokości. Najbardziej znanym pasmem jest Sierra Nevada, usytuowana na południe od Grenady. Najwyższy szczyt Gór Betyckich to Mulhacen (3478 m n.p.m.), jest jednocześnie najwyższą górą kontynentalnej Hiszpanii.

Do wysokości 600 m góry pokryte są wiecznie zielonymi lasami dębowymi. Ponad nimi, do około 1500 m rosną lasy iglaste. Obszary powyżej 2100 m n.p.m. porasta kolczasta roślinność wysokogórska. Pokrywa śnieżna zalega od listopada do maja i obejmuje tylko partie powyżej 2500 m n.p.m.

Kiedy najlepiej wybrać się w Góry Betyckie?

W Góry Betyckie najlepiej wybrać się późną wiosną (maj-czerwiec) lub wczesną jesienią (wrzesień październik), gdyż panują wtedy najbardziej sprzyjające warunki atmosferyczne. Latem co prawda dni są dłuższe, ale palące słońce nie sprzyja trekkingowi. Szczególnie jeśli wybieracie bardziej wymagające szlaki.

Betyckie Góry rowerem

Odwiedzając Góry Betyckie warto wybrać się na Pico del Veleta (3398 m n.p.m.). Do szczytu prowadzi najwyżej położona droga asfaltowa w Europie. Sięga ona aż do wysokości 3200 m n.p.m. Pozostały odcinek trzeba pokonać szutrówką. Droga ta stanowi nie lada wyzwanie i co roku przyciąga tłumy rowerzystów. Największą trudność sprawia duże przewyższenie oraz suchy, niesprzyjający klimat. Jednak trud wysiłku rekompensują spektakularne krajobrazy. Podjazd zajmuje około 5 godzin. Jednak liczcie się z wieloma przerwami, gdyż widoki zapierają dech w piersiach. Przewyższenie wynosi 2458 m na odcinku 34,5 km. Maksymalne nachylenie nawierzchni to około 22%.

Trasy rowerowe na Pico del Veleta

Na Pico del Veleta możecie dostać się z dwóch stron: od północy lub od południa.

• Z północy istnieją 2 opcje trasy: stara droga (trasa GR-3200 z miejscowości Güéjar Sierra, a potem A-4025) oraz nowa droga (droga A-395 z Granady). Przy czym na starej drodze jest znacznie mniejsze natężenie ruchu samochodowego. Obie trasy łączą się w punkcie na wysokości 2180 m n.p.m). Wybierając podjazd starą drogą, zaczynacie wyprawę przy rzece Rio Genil. Znajduje się tam pierwsza tablica informacyjna.
• Z południa prowadzi droga A-412, która w wiosce Capileira (1400 m n.p.m.) zamienia się w drogę Camino de la Sierra. Warto zaznaczyć, że A-412 jest szutrową trasą.

Trekking najwyższy szczyt gór Betyckich

Mulhacén (3478 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Gór Betyckich i Hiszpanii kontynentalnej. Znajduje się na terenie pasma Sierra Nevada. Jest to także raj dla wspinaczy. Po północnej stronie wierzchołka Mulhacén znajduje się stroma ściana skalna, na której wytyczonych jest wiele dróg o zaawansowanym stopniu trudności.

Szlaki trekkingowe na Mulhacén

Na górę prowadzi kilka dróg. W zależności do tego ile macie czasu możecie wybrać wariant 1 lub 2-dniowy.

• Wariant 1-dniowy. Rozpoczyna się w miejscowości Capileira (1432 m). Trasę można pokonać pieszo lub rowerem. Po drodze mijacie szczyty: Alto del Chorillo (2727 m) oraz Prado Llano (2578 m).
• Wariant 2-dniowy. Zaczyna się w miejscowości Trevélez. Prowadzą stąd 2 ścieżki na szczyt. Jedna przez Alto del Chorillo (2727 m). Natomiast druga przez Dolinę Siedmiu Jezior (Canada de las SieteLagunas). Noc możecie spędzić w jednym z dwóch schronisk: Refugio de La Caldera, Refugio Villa Vientos).

El Caminito del Rey, czyli Ścieżka Króla. To najpopularniejszy szlak pieszy w okolicy miejscowości Malaga. Droga przebiega wzdłuż ścian wapiennego wąwozu, po jego prawej stronie. Spacer odbywa się na betonowych platformach, które przytwierdzone są stalowymi wysięgnikami do skały. Trasa liczy łącznie 3 km i znajduje się na wysokości 100 m ponad przepaścią. Swego czasu Ścieżka Króla określana była jako najniebezpieczniejszy szlak pieszy na świecie.

Droga została wybudowana w 1905 roku na potrzeby transportu materiałów potrzebnych do budowy zapory wodnej. Przez kolejne lata nikt nie remontował ścieżki, w związku z czym jej stan się pogarszał. Doszło do wielu śmiertelnych wypadków. W 2000 roku władze zamknęły trasę, jednak mimo to, doświadczeni wspinacze dalej próbowali swoich sił na El Caminito del Rey. W 2014 roku gruntownie zmodernizowano drogę. Postawiono drewniane chodniki z poręczami, kładki oraz most.

W trakcie pierwszego roku funkcjonowania przejście szlakiem było darmowe. Od 2016 roku droga znajduje się w prywatnych rękach i należy uiścić opłatę w wysokości 10 euro. Na głowie należy mieć kask. Przejście całości zajmuje około 2,5 godziny. Trasa jest zamknięta, gdy panują niesprzyjające warunki pogodowe, tj. silny wiatr, deszcz. Najbardziej malowniczy i zarazem najbardziej niebezpieczny odcinek znajduje się na końcu. Pokonujecie wówczas wiszący nad urwiskiem most. Następnie przechodzicie po wiszących ponad przepaścią kładkach. Ten moment dostarcza bardzo wielu wrażeń i podnosi poziom adrenaliny.

Los Cahorros – raj dla wspinaczy

Góry Betyckie to nie tylko trekkingi czy wyprawy rowerowe. To także doskonały region dla wspinaczy skałkowych. Los Cahorros znajduje się nieopodal Monachil (około 10 km od Granady). Znajduje się tu blisko 300 dróg na poziomie trudności 6a-7c+. Przeważają piony oraz lekkie przewieszenia. Wspinaczka odbywa się w wąskim kanionie, ponad rzeką. Nieopodal znajduje się kilka wodospadów. Nie bez powodu miejsce to przyciąga fanów tego sportu – malowniczy krajobraz sprzyja wysiłkowi.

Zdjęcia pochodzą ze strony Pixabay.com

Góry Skandynawskie to nie tylko raj dla wielbicieli wędrówek, czy surowych krajobrazów. Poza malowniczymi widokami można zobaczyć bajeczną zorzę polarną, czy uczestniczyć w niezwykłym zjawisku, jakim jest dzień polarny. Mnogość szlaków o różnym stopniu trudności sprawia, że są to idealne góry dla każdego. Jakie trasy wybrać odwiedzając ten rejon świata? Zapraszamy do lektury!

Góry Skandynawskie – słów kilka

Góry Skandynawskie obejmują swym zasięgiem Norwegię, Szwecję oraz częściowo Finlandię. To niezwykłe rozległe pasmo. Jego długość to 1800 km, natomiast szerokość 550 km.

Zachodnie i północne stoki gór Skandynawskich są strome, poprzecinane malowniczymi fiordami, z których najdłuższe to Sognefjord oraz Hardangerfjord. Stoki wschodnie szerokimi stopniami opadają w kierunku wyżyn: Północnoszwedzkiej oraz Lapońskiej. Na całym paśmie znajdują się pokaźne płaskowyże, a także imponujące fieldy, z czego najbardziej rozległe usytuowane są w na południu: Jotunheimen, Dovrefjell, Telemark oraz Hardangervidda. Najwyższy punkt gór Skandynawskich to Galdhøpiggen (2469 m n.p.m.), jest jednocześnie najwyższym szczytem Norwegii.

Warunki pogodowe w Górach Skandynawskich

Na terenie gór panuje klimat umiarkowany chłodny. Granica wiecznego śniegu leży na wysokości od 1500 do 1800 m n.p.m. na południu i 700-800 m n.p.m. na północy. Planując wyprawę w obszary położone za kołem podbiegunowym, trzeba wziąć pod uwagę panujące tam warunki pogodowe. Temperatury oscylują w granicach -25 stopni zimą i -10 latem. Dodatkowo rejon ten jest pod wpływem prądu zatokowego – Golfsztromu. Za jego sprawą w porze zimowej pojawiają się silne wiatry oraz mgła, natomiast w trakcie lata jest zazwyczaj deszczowo i mgliście.

Ciekawe zjawiska za kołem podbiegunowym

Zorza polarna

Spektakularne zjawisko świetlne, które przedstawia się jako łuna o różnych kolorach. Zorza jest zjawiskiem ruchomym – zmienia kształt, wielkość oraz intensywność świecenia. Można ją obserwować od września, do marca. Jednak najczęściej pojawia się w grudniu. Zorzę najłatwiej zobaczyć na obszarach oddalonych od wielkich miast, gdzie nie ma sztucznego światła.

Dzień polarny

Niezwykle intrygujące zjawisko polegające na tym, że w porze letniej słońce w ogóle nie zachodzi za linie horyzontu. Jest to idealny czas na eksplorowanie tej części świata, gdyż można wędrować niezależnie od pory dnia czy nocy. Jedyne co może hamować i stanowić barierę to zmęczenie. Dzień polarny występuje od maja do lipca.

Co spakować w Góry Skandynawskie?

• mapa
• krem z filtrem UV
• śpiwór
• menażka i sztućce
• apteczka
• kurtka przeciwdeszczowa, czapka i rękawiczki
• odzież trekkingowa
• wygodne buty trekkingowe
• ewentualnie namiot

Skandynawskie Góry w Norwegii – Galdhøpiggen

Galdhøpiggen (2469 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Norwegii, Gór Skandynawskich, a także Półwyspu Skandynawskiego. Góra znajduje jest w południowej części kraju, nieopodal miejscowości Lom, na terenie Parku Narodowego Jotunheimen. Na wierzchołek prowadzą dwa szlaki trekkingowe. Pokonanie obu zajmuje około 6-7 godzin. Różnią się one stopniem trudności.

• Szlak ze schroniska Juvasshytta (1841 m n.p.m.). Droga prowadzi przez lodowiec Styggebrean, potrzebny jest więc sprzęt asekuracyjny: uprząż, lina, raki.
• Szlak ze Spiterstulen w dolinie Visdalen (1104 m n.p.m.). Trasa biegnie skalną ścieżką, która w niektórych miejscach pokryta jest śniegiem. Wybierając ten wariant, nie potrzebujecie żadnego sprzętu. Niezbędna jest natomiast dobra kondycja, gdyż łącznie pokonujecie 1365m przewyższenia na odcinku 6 km.

Skandynawskie góry w Szwecji – Kebnekaise

Kebnekaise położony jest w północnej części kraju, za kołem podbiegunowym. Jest to zarówno najwyższa góra Szwecji, Laponii, jak i najwyższy szczyt europejskiej strefy polarnej. Składa się z dwóch wierzchołków: Sydtoppen (2113 m n.p.m.) oraz niższego Nordtoppen (2097m). Oba szczyty pokryte są lodowcem o grubości około 40 m. W zależności od pory roku wysokość góry waha się w granicach kilku metrów.

Wejście na szczyt wymaga przygotowania technicznego. Potrzebujecie zaopatrzyć się w raki, czekan oraz sprzęt asekuracyjny. Kopuła szczytowa jest niewielkich rozmiarów, mieści się na niej kilka osób. Widoki rozpościerające się z wierzchołka zapierają dech w piersiach. Nieopodal wznoszą się jeszcze 3 inne dwutysięczniki i dziesiątki innych, mniejszych gór oraz lodowców.

Na Kebnekaise prowadzą 2 trasy: wschodnia i zachodnia. Szlaki nie są trudne technicznie, ale biorąc pod uwagę trudne warunki pogodowe, należy potraktować wspinaczkę poważnie. Droga wschodnia zaczyna się w schronisku Kebnekaise Fjallstation. Natomiast zachodnia wiedzie z chaty Salkastugorna.

Opis trasy wschodniej

Decydując się na drogę wschodnią, należy obyć się z łatwym terenem lodowcowym. Niedoświadczone osoby mogą wynająć przewodnika górskiego.

Punktem startowym wyprawy jest Nikkaluokta. Stąd czeka Was 19-kilometrowy marsz do schroniska Kebnekaise Fjallstation. Można się tam także dostać helikopterem (ok. 400 zł) lub pojazdem gąsienicowym (ok. 250 zł). Nocleg na miejscu kosztuje ok. 200 zł. Jeśli planujecie wyjazd budżetowy, to polecamy spanie w namiocie.

Początkowo trasa prowadzi przez lodowiec Bjorlings. W pewnym momencie docieracie do poderwanego żlebu. Kolejny odcinek liczący 150 metrów jest zabezpieczony stalowymi linami. Dochodzicie do szerokiego grzbietu, na którym znajduje się opuszczony schron Toppstugan. Od tego momentu czeka Was jeszcze kilometr dość łatwego podejścia na szczyt. Przejście całości w 1 stronę zajmuje około 5 godzin.

Opis trasy zachodniej

Trasa zachodnia jest łatwiejsza pod względem technicznym, ale za to dłuższa. Ponadto droga nie posiada nienajlepszego oznaczenia, trzeba więc posiadać dobrą mapę i wykazać się umiejętnościami nawigacyjnymi.

Początkowo szlak wiedzie Doliną Kitteldalen. W pewnym momencie zaczynacie wspinać się na przełęcz pomiędzy szczytami Vierranvarri i Duolbagorni. Następnie schodzicie około 200 m w dół i szerokim grzbietem maszerujecie w kierunku szczytu Kebnekaise. Przejście zajmuje około 8 godzin, a łączna suma podejść wynosi 1700 m.

Kjeragbolten – najbardziej znany kamień w Górach Skandynawskich

Mawia się, że Kjeragbolten to najsłynniejszy i zarazem najbardziej charakterystyczny kamień w Norwegii. Znajduje się w południowej części kraju. Głaz zaklinowany jest pomiędzy dwoma potężnymi ścianami skalnymi. Mierzy około 5 metrów sześciennych objętości i wisi na wysokości 984 m n.p.m. Wiele osób robi sobie tutaj imponujące zdjęcia. Szlak na Kjeragbolten liczy 12 km w obie strony, przejście zajmuje około 5 godzin.

Szlak na Kjeragbolten

Droga rozpoczyna się na parkingu przy restauracji Øygardstølenm na wysokości 640 m. n.p.m. Początkowo ścieżka pnie się mocno do góry, aż na szczyt pierwszego wzniesienia. Na niektórych odcinkach droga zabezpieczona jest łańcuchami. Na górze roztaczają się przepiękne widoki. Przed Wami zejście w dół malowniczej doliny, potem znów pod górę i następnie ponownie w dół. Ostatni odcinek trasy to łatwa wędrówka po płaskim. Przed oczyma rozpościera się księżycowy krajobraz. Maszerując po płaskowyżu, warto co jakiś czas wychylić się, aby poobserwować ciemne wody fiordu. W pewnym momencie dochodzicie do skrzyżowania. Droga w lewo prowadzi na szczyt Kjerag, a w prawo na kamień Kjeragbolten. Po kilku minutach widać już cel wyprawy. Po lewej stronie znajduje się skała, a za nią wąska ścieżka, która biegnie do Kjeragbolten.

Warto dodać, iż każdy wchodzi na głaz na własną odpowiedzialność. Nie ma tu żadnych zabezpieczeń, trzeba mocno uważać, by nie spać w 1000-metrową przepaść.

Preikestolen – perełka Gór Skandynawskich

Preikestolen, zwany inaczej Polpit Rock wznosi się nad pięknym, ponad 40-kilometrowym fiordem Lysefjord. Jest jednym z najsłynniejszych klifów Norwegii. Wszyscy odwiedzający Skandynawskie Góry pragną tu wejść i podziwiać malownicze krajobrazy. Formacja skalna znajduje się w południowej części kraju.

Szlak na Preikestolen

Szlak prowadzący na Kjeragbolten jest bardzo łatwy. To mało wymagający spacer głównie po płaskim, z kilkoma wzniesieniami. Startujecie na parkingu Preikestolhytta. Trasa oznaczona jest czerwoną literą „T”. Po drodze mijacie bagna, przez które przebiegają drewniane mosty. Dookoła roztaczają się widoki na malownicze jeziora i ciekawe formacje skalne. Po 2 godzinach marszu docieracie do celu.

Preikestolen to idealnie płaski fragment skały o wymiarach około 25×25 m. Wygląda jak zbudowana przez człowieka platforma widokowa. Miejsce to robi imponujące wrażenie. Nie ma tu żadnych zabezpieczeń w postaci barierek czy łańcuchów, więc trzeba być ostrożnym i nie podchodzić zbyt blisko krawędzi. Wielbiciele sportów ekstremalnych mogą skoczyć z małym spadochronem w 300-metrową przepaść (base jumping). Ponadto jest tutaj wytyczonych kilka dróg wspinaczkowych.

Zdjęcia pochodzą ze strony pixabay.com