Szczyt Eiger jest szczególnie znany doświadczonym alpinistom z racji na swoją słynną północną ścianę, która stanowi wyzwanie dla niejednego miłośnika ryzykownych, górskich wędrówek. Jak dostać się na wierzchołek Eiger? Gdzie znajduje się ta słynna góra? Dlaczego szczyt niebędący najwyższym w Europie ani na świecie jest uznawany za jeden z najniebezpieczniejszych ? Zapraszamy do czytania!

Góra Eiger: gdzie leży i jak tam dojechać?

W Europie i na świecie nie brakuje klimatycznych szczytów, które są przedmiotem marzeń wszystkich pasjonatów wspinaczki. Góra Eiger to jeden z piękniejszych miejsc położonych wysoko, a dokładnie na 3970 m n.p.m. I chociaż nie jest to najwyższy szczyt, zdecydowanie nie jest on postrzegany jako miejsce dobre dla niezaawansowanych alpinistów. Wszystko przez jedną trasę wiodącą na szczyt, a dokładniej ścianę północną góry. Więcej o niej powiemy sobie w akapicie niżej. Tymczasem kilka słów o samym Eigerze!

Eiger jest jedną z gór Alp Berneńskich znajdujących się w Szwajcarii. To najwyższa góra spośród trzech znajdujących się tam wierzchołków. Malownicze okolice i idealne atrakcje dla miłośników wspinaczki przyciągają tam ludzi z całego świata. Jak dostać się tam z Polski? Chcąc rozpocząć szturm na ścianę Eiger w Szwajcarii, musisz udać się do górskiego miasteczka Grindelwald. Miasteczko leży u samego podnóża góry, stąd siłą rzeczy stało się miasteczkiem turystycznym i rokrocznie obleganym przez miłośników górskich krajobrazów. Z Polski najwygodniej dostać się do Grindelwaldu samolotem, co pozwoli znaleźć się na miejscu docelowym już w ciągu 2 godzin, jeśli wybierzesz start z lotniska w Warszawie.

Północna ściana góry Eiger

Z całego pięknego krajobrazu, jaki tworzy góra Eiger najwięcej doniesień dotyczy północnej ściany Eigeru. Bo chociaż nie mamy do czynienia z najwyższą górą Europy, którą jest oczywiście Mont Blanc, to ścianę Eigeru mianowano najwyższą i najtrudniejszą do pokonania górską ścianę w Europie. Jak się zapewne domyślacie odcinek ten, mierzący 1800 m, jest obowiązkowym wyzwaniem dla wielu miłośników wspinaczek. Można założyć, że fenomen północnej ściany nie wynika z tego, że prowadzi ona na imponujący szczyt, ale sama w sobie jest imponująca. Poniżej garść ciekawostek, które na pewno Cię zainteresują!

• Zdobywanie północnej ściany Eigeru nazywane jest alpinizmem ekstremalnym. To nie jest już ryzykowna wspinaczka górska, a prawdziwy sport wyczynowy, który jest pasją jedynie bardzo odważnych, niekiedy wręcz brawurowych ludzi.
• Pierwsze podjęte ryzyko przejścia północnej ściany miało miejsce już 1934 roku, kiedy śmiałej próby podjęła się trójka Niemców. Wspinaczka zakończyła się jednak niepowodzeniem. Na szczęście tej trójce udało się przeżyć, dzięki zorganizowanej akcji ratunkowej.
• Północna ściana Eiger nazywana jest najczęściej po prostu jako Ściana Śmierci. Przydomek ten wziął się od bardzo dużej ilości śmierci, jakie były wynikiem nieudanych prób zdobycia szczytu. Tylko czy można winić za to ścianę, czy może ludzi, którzy świadomie ryzykują swoje życie w imię pasji.
• Cztery lata po próbie zdobycia słynnego już wtedy odcinka 1800 m w końcu udało się stanąć ludziom na wierzchołku Eigeru. Wyczynu dokonała szóstka Austriaków w 1938 roku i miało to miejsce latem, a dokładnie 24 lipca.
• Próbując przemierzyć ścianę północną, śmierć poniosło co najmniej kilkadziesiąt osób. Charakterystyczna nazwa tego miejsca nie jest więc nadana na wyrost.

Skoro zmagania z północną ścianą doprowadziły do sukcesu i zdobycia Eigeru latem 24 lipca, natychmiast przystąpiono do kolejnej próby, tym razem poradzenia sobie na śmiertelnej ścianie zimą. Ze względu na to przedsięwzięcie liczba wypadów śmiertelnych jeszcze wzrosła, ale ostatecznie wielu alpinistom się to udało. Po raz pierwszy miało to miejsce 1961 roku, co sugeruje, że „spacer” po ścianie zimą jest ogromnym wyczynem. Na czym właściwie polega dzikość otaczająca osławioną ścianę?

• W ciągu roku na ścianę od strony północnej bardzo rzadko pada słońce. Ciemna i schowana przepełniona jest szlakami trudnymi do zdobycia, pełnymi pułapek.
• Północna strona w kierunku Eigeru jest przede wszystkim bardzo stroma.
• Najeżona kruszącymi skałami, ryzykowna i nie dająca sprawdzonego oparcia trasa może zakończyć się śmiercią przez chwilę nieuwagi.

Współcześnie alpiniści dysponują być może lepszym sprzętem, a być może większą wiedzą, ponieważ modne stało się wspinanie północną ścianą na czas. Obecny rekord wynosi 2 godziny, 22 minuty i 50 sekund, a alpinistą pędziwiatrem został Ueli Steck w 2015 roku. Co ciekawe, Szwajcar konkurował głównie sam ze sobą, bo większość poprzednich rekordów również należała do niego.

Szlaki dla mniej zaawansowanych

Przejście ściany północnej wiele osób woli zostawić prawdziwym miłośnikom sportów ekstremalnych. Za to fascynaci wspinaczek wysokogórskich mają okazję znaleźć się na wierzchołku Eigeru inną drogą. Klasyczna trasa, uznawana za w miarę bezpieczną, to szlak okalający ścianę zachodnią. Co ciekawe, tę ścianę przemierzano już w wieku XIX, kiedy pierwsza wyprawa od północnej ściany nie była nawet w planach. Pierwsi zdobywcy pojawili się po północnej stronie dopiero kilkadziesiąt lat później, w wieku XX. Do tego czasu ścianę północną uważano za miejsce, które nie da człowiekowi szansy na przeżycie.

Dopóki jednak w wątku góry Eiger nie pojawiła się wzmianka o tym, że ścianę północną naprawdę można przemierzyć, samo zdobycie wierzchołka nie było uważane za wyczyn. To wciąż niebezpieczna wyprawa, ale dla doświadczonych alpinistów nie będzie ona stanowiła wyzwania, zwłaszcza, że nie jest najwyższym szczytem w Europie. Co innego wejść na ten sam szczyt przez ścianę, która jest śmiertelnie niebezpieczna. I tym sposobem już przeszło 100 lat góra wznosząca się nad Grindelwaldem jest popularna na cały świat.

Zdobycie szczytu Eiger: na to zwróć uwagę

Amatorzy gór i często także kompletni laicy w dziedzinie zaawansowanych wspinaczek i spacerów na dużych wysokościach, mogą być zaskoczeni, jak bardzo różni się ryzykowne zdobywanie szczytu od wymagających dobrej kondycji spacerów w pięknym krajobrazie. Jeśli interesuje Cię zdobycie szczytu Eiger na to koniecznie zwróć uwagę.

• Obecność północnej ściany uczyniła miasteczko Grindelwald popularnym miejscem, gdzie ceny nie należą do najniższych. Do tego dochodzi również inna waluta i zarobki w Szwajcarii, które wpływają na to, że za urlop w tamtejszych górach możemy sporo zapłacić.
• Zdecydowanie wcześniej warto jest rezerwować miejsce na nocleg. Wspinaczka jest aktywnością, która wymaga dużego przygotowania. Nie warto dokładać sobie stresu niemożnością znalezienia miejsca na sen. W dodatku bez wcześniejszej rezerwacji na pewno zapłacisz więcej!
• Północną ścianę tworzy mnóstwo szlaków, którymi wcześniej już ktoś podążał. Warto wcześniej zdecydować, którym z nich chce się podążyć.

Szlak po zachodniej ścianie Eigeru nie jest tak niebezpieczny, jak jego sąsiednia strona, stąd cieszy się dużą popularnością wśród różnych alpinistów i może stanowić świetną okazję do przeżycia niesamowitej przygody bez ryzyka utraty zdrowia lub życia, jak to nieraz miało miejsce w Alpach.

Szczególnie przykro robi się, kiedy mamy okazję czytać krótkie wzmianki o zdolnych i wysportowanych alpinistach, którym niestety nie udało się ujść z życiem podczas wspinaczki. Młodzi ludzie mający całe życie przed sobą postawili wszystko na jedną kartę, tylko po to, by zdobyć szczyt góry! Wielu z nich już nie wróciło do swojego świata. Za serce chwyta historia 4 alpinistów z 1936 roku, którzy byli członkami 2 niezależnych wypraw i po drodze połączyli swoje siły. Wśród nich był Toni Kurz, o którym być może słyszeliście, a zaraz dowiecie się dlaczego.

Trzech śmiałków zginęło podczas wycofywania się ze skały. Toni Kurz szczęściem w nieszczęściu zawisł na linie. Jego położenie było tak niefortunne, że ratownicy nie mieli szans, by się do niego dostać. Młody alpinista wisiał na linie ponad 2 dni… To jednak jeszcze nie jest najstraszniejsze. Chłopak zmarł zaledwie kilka kroków od ratownika, kiedy w końcu udało się rozpocząć akcję ratunkową.

Atrakcje w okolicy północnej ściany: kolejka na szczyt

Północną ścianę otaczają już legendy i nie zawsze szczęśliwe historie sportowców ekstremalnych w pełnym tego słowa znaczeniu. Jakie atrakcje są dostępne w okolicy północnej ściany? W końcu góra Eiger to nie tylko słynne szlaki na północnej ścianie, ale również sporty zimowe, piękne widoki i niepowtarzalny klimat, zarezerwowany wyłącznie dla górskich miasteczek.

To właśnie w okolicy północnej ściany znajduje się słynna kolejka na szczyt góry. Masz szansę wjechać na wysokość 3454 m n.p.m. bez żadnego wysiłku! Powstanie kolejki miało miejsce w XIX wieku i było pomysłem Adolfa Guyer-Zellera. To właśnie jego projekt zapoczątkował budowę szwajcarskiej kolejki zębatej, którą do dzisiaj nazywamy Jungfraubahn. Za pomocą kolejki docieramy na maksymalną wysokość nad poziomem morza, jaką można osiągnąć za pomocą pociągu w Europie. Przejazd kolejką jest fascynujący, a architekci zadbali o to, by słynną ścianę zobaczyły również Ci, którzy nie za bardzo nadają się do górskiej wspinaczki.

Trasa niesamowitej kolejki przebiega częściowo przez wnętrze góry. Za pomocą kolejki można dostać się nie tylko na szczyt góry, ale również zwiedzić przepiękną przełęcz Kleine Scheidegg. Przełęcz leży dokładnie między Eigerem a niższym wierzchołkiem Lauberhorn o wysokości 2471 m n.p.m. Malowniczo położony Kleine Scheidegg to niejedyna atrakcja, jaka czeka podróżników kolejki. Alpy Berneńskie mają do zaoferowania nie tylko słynną ścianę i piękne widoki, ale także współczesne miejsca rozrywki. Między innymi lodową jaskinię wewnątrz której ukryte są postacie ze słynnej bajki Epoka Lodowcowa.

Północna Ściana Eigeru film

Zmagania z północną ścianą doczekały się ekranizacji. Film Północna Ściana miał swoją premierę w 2008 roku. To produkcja obrazująca historię 2 alpinistów, którzy jako pierwsi odważyli się wyruszyć na zdobycie szczytu Eigeru wspinając się po północnej ścianie. Brzmi znajomo? To oczywiście film oparty na faktach. Sama historia wzbogacona jest jeszcze o inne wątki, a całość ostatecznie wypadła porywająco i refleksyjnie. W popularnym serwisie filmowym w sieci widzowie ocenili film wysoko: Pólnocna Ściana Eigeru otrzymała 7,3 gwiazdki na 10. Taka ocena zarezerwowana jest dla naprawdę wartych uwagi filmów. Na wspomnianej stronie widzowie oceniają filmy surowo i 7 gwiazdek oznacza jedno: nie stracisz czasu oglądając ten film, nawet jeśli ostatecznie Ci się nie spodoba.

Wspomniany wyżej film to oczywiście niejedyna produkcja, która porusza tematykę szczytu Eigeru i historii ludzi usiłujących przedrzeć się przez siły natury na niesprzyjającej ścianie po północnej stronie. Inne produkcje to między innymi The Alps oraz Nordwand. Pozycje obowiązkowe dla wielbicieli Alp. Porywające historie są wzbogacone niesamowitymi zdjęciami prosto z pięknych okolic Alp Berneńskich. Jeśli chcesz zobaczyć słynną ścianę i warunki na niej panujące, bez ruszania się z domu, koniecznie obejrzyj te pełne akcji filmy. Scenariusze do każdego z nich inspirowane były prawdziwymi historiami.

Historia alpinisty Heinricha Harrera

O znanym szczycie Eigeru, do którego wiedzie śmiertelna ściana napisano również wiele książek, które na pewno spodobają się wszystkim pasjonatom wspinaczek. Być może nawet znacie jedną z nich. Najgłośniejszą powieść przedstawiającą słynną ścianę, napisał uczestnik eskapady z 1934 roku: Heinrich Harrer. W tamtym czasie młodziutki alpinista był jednym ze szczęśliwych zdobywców szczytu, który zdobył przemierzając ścianę północną. Alpinista dokładnie opisuje wszystkie zmagania i trudności, jakie 4 osobowa ekipa napotkała po drodze. W powieści nie brakuje również opisów niesamowitych krajobrazów, ale dla laików to właśnie ten dreszcz emocji przepełniające historię jest tutaj kluczowy. Najtrudniejszy odcinek białego lodowca, który do dzisiaj stanowi jedno z największych wyzwań na trasie, zyskał miano Białego Pająka. Dzisiaj nazywa się tak nie tylko książka, ale również sam odcinek. To ostatnie metry dzielące podróżników od samego szczytu. Ostatnie i najbardziej niebezpieczne. Pionowa trasa w górę najeżona jest pułapkami, których nie sposób przewidzieć i nie sposób się przed nimi ochronić. Niespodziewana lawina skał i lodu będąca kaprysem natury może zabić alpinistów w jednej chwili, co niejednokrotnie się przecież zdarzało.

Biały Pająk, którego autorem jest Heinrich Harrer została okrzyknięta prawdziwym klasykiem literatury alpinistycznej. Dla wszystkich alpinistów Biały Pająk jest jak kapsuła, która przenosi ich z powrotem do tego wyjątkowego miejsca, jakim jest szczyt Eigeru i droga do niego. Mimo wielu pochlebnych głosów nie brakuje słów krytyki pod adresem książki, co jeszcze bardziej zachęca, by ją przeczytać. Zdecydowanie jednak jest to pozycja dla osób, które znają temat na wylot. Opisy górskich krajobrazów miłośnicy wspinaczek mają w głowie i w sercu. Człowiek, który nigdy nie znajdował się na tak ekstremalnej wysokości i nie zmierzył się z własną wytrzymałością w górach, może nie rozumieć zachwytu nad tym i innymi klasykami literatury podróżniczej. Zanim jednak wyrobisz sobie własną opinię, koniecznie przeczytaj Białego Pająka!

Przyznajemy otwarcie, że wspinaczka górska jest szczególnym sportem i często trudno sobie wyobrazić, co tak bardzo ciągnie tych wszystkich ludzi w krajobraz tak bardzo niesprzyjający człowiekowi, mimo że niezaprzeczalnie piękny. Jedno jest pewne i udowodni to zdjęcie każdego zdobywcy szczytu: wspinaczka wysokogórska jest wyjątkowym źródłem rozsadzających od środka, pozytywnych emocji.

Zdjęcia pochodzą z serwisu Pixabay.pl

Wspinaczki górskie dla jednych są przedmiotem niemijającej pasji, a dla drugich narażeniem życia w imię niezrozumiałej rozrywki. Po co wchodzić na szczyt, skoro zaraz trzeba zejść? Miłośnicy gór nie muszą sobie odpowiadać na to pytanie i jeśli do nich należysz, z pewnością rozważałeś kiedyś wejście na wierzchołek Mont Blanc, czyli najwyższego szczytu Europy. Ten artykuł pomoże Ci lepiej poznać ten piękny szczyt i omówi pokrótce, jak wygląda wejście na tak dużą wysokość. Jak się przygotować do wspinaczki i czy wspinaczka jest dla każdego? Zapraszamy do czytania.

Mont Blanc najwyższy szczyt górski w Europie

Zanim zaczniemy wirtualną wspinaczkę, warto powiedzieć sobie kilka szczegółów na temat Mont Blanc. Góra posiada najwyższy szczyt w Europie, a podziwiać górski krajobraz z samego wierzchołka Mont Blanc próbowało już wielu śmiałków. Nie wszystkim udało się bezpiecznie powrócić do domu, ale o tym również sobie opowiemy. Tyle że trochę później. Na początek garść informacji.

• Szczyt Mont Blanc to 4810 m n.p.m.
• Wierzchołek  Mont Blanc uznawany jest za najwyższy w Europie.
• Mont Blanc po polsku to Biała Góra.
• Szczyt znajduje się w paśmie górskim Alp.
• Państwa, na których terenie znajdują się Alpy to Francja i Włochy.
• Pierwszymi zdobywcami Mont Blanc byli Michel-Gabriel Paccard oraz  Jacques Balmat.

Wejście na wierzchołek Mont Blanc, jak się przygotować?

Ludzie, którzy decydują się wejść na Mont Blanc nie powinni być ignorantami. Blisko 35 km szczyt górski zdecydowanie nie jest dla laików, a nawet nie dla osób, które mają dobrą kondycję i regularnie wspinają się po poslkich szczytach. Nie jest to oczywiście żaden przytyk, a jedynie próba ostrzeżenia, że tak duża i niebezpieczna wyprawa, jak ta na szczyt Mont Blanc nie powinna stanowić przedmiotu klasycznego wyjazdu na wakacje. Niestety:

• Wspinaczka na szczyt Mont Blanc z roku na rok staje się coraz trudniejsza, bo miejsce to stało się w ostatnich latach niezwykle popularną atrakcją turystyczną.
• Mont Blanc często jest totalnie przeludnione, a jak często bywa z turystami: nie wszyscy wyróżniają się tęgim rozumem. Stąd łatwo o wypadki.

 

Zdecydowanie jednak nie chcemy wrzucać wszystkich do jednego wora i generalizować. Każdy musi jakoś zacząć  i nawet jeśli dzisiaj jesteś całkowicie nieświadomym amatorem gór podziwianych wyłącznie online, to za jakiś czas możesz stać się ekspertem. Wszystko jest dla ludzi, ale im wyżej mierzysz, tym więcej czasu może zająć Ci dotarcie na szczyt. Co by nie pisać zbyt poetycko, przejdziemy teraz do suchej teorii. Jak się przygotować do wejścia na najwyższy szczyt w Europie? Czego unikać? Co mówią osoby, które ze szczytu wróciły?

Wspinaczka na szczyt Mont Blanc nie wymaga pokonania 4810 m na piechotę. Turyści wjeżdżają na poziom około 2500 m za pomocą tramway du Mont Blanc, czyli specjalnej kolejki górskiej, która pozwala wygodnie pokonać połowę drogi. Rocznie szczyt Mont Blanc zdobywa kilka tysięcy osób, ale nie licz na to, że Ci się uda bez odpowiedniego przygotowania. Szczyty górskie  to natura, a natura wymaga od człowieka pokory.

Wejście na szczyt podstawowe przykazania

Odpowiedzialne i świadome przygotowanie się sprawi, że wejście na Mont Blanc  będzie tak bezpieczne, jak to możliwe. Wymaga to czasu i pieniędzy. Spokojnie, nie musisz sprzedawać domu, ale przygotuj się na zakup sprzętu, który może kosztować znacznie więcej, niż kostium kąpielowy od projektanta. Z drugiej strony znaczne ograniczanie kosztów może przyczynić się do odczuwania przez Ciebie dyskomfortu przez cały górski urlop. W przypadku najczarniejszego scenariusza możesz wręcz zrobić sobie krzywdę. Po kolei!

1 Kojarzycie te żarty o ludziach, którzy zwiedzają górskie pasma w nieodpowiednim obuwiu? Ciężko wymagać od przeciętnego Kowalskiego, by kupował buty za ponad tysiąc złotych na urlop w górach, który prawdopodobnie powtórzy maksymalnie 2 razy w życiu. Poza tym przeciętne szlaki turystyczne są bezpieczne do przejścia w wygodnych adidasach, a udawanie profesjonalistów nie jest konieczne. Po prostu trzeba mierzyć siły na zamiary. Wierzchołek w Alpach  jest dużym (naprawdę dużym) zamiarem, dlatego bez specjalnego sprzętu ani rusz.

2 Specjalny sprzęt to nie tylko buty. Stopy, owszem, będą Ci bardzo potrzebne na czas wycieczki na Mont Blanc, dlatego dobre obuwie pozwoli je chronić i utrzymać je w dobrej kondycji, nawet po wielogodzinnych marszach. Dobrym pomysłem jest zainwestowanie w specjalną odzież, która określana jest mianem oddychającej. Oddychające ubrania zapewniają komfort i pozwalają na zachowanie higieny i dobrego samopoczucia w obrębie higieny nawet w surowych warunkach gór.

3 Zakładamy, że bilet lotniczy i pobyt we Francji lub Włoszech nie będzie dużym wydatkiem. Schroniska i hostele mają korzystne oferty, z czego możesz skorzystać, kiedy zdecydujesz się zostać w którymś z tych krajów odrobinę dłużej. Schroniska w obrębie samej Mont Blanc będą jednak znacznie droższe. To ogromna atrakcja turystyczna, która niesie za sobą wyższe ceny za nocleg. A jeśli chcesz zdobyć sam szczyt, musisz być przygotowany z gościnności schroniska. Mont Blanc jest zbyt wysokie, by zakończyć wędrówkę w jeden dzień.

4 Wejście na Mont  jest zarezerwowane dla osób zdrowych i w pełni sił. Nie jest specjalnie mądre zabieranie na taką wycieczkę małych dzieci, czy osób, które nie cieszą się dobrą kondycją i zdrowiem. Mont Blanc to nie miejsce dla brawury czy wygłupów. Masz szansę na niezapomniane wrażenia i emocje, których nie doświadczysz  nigdzie indziej, jednak droga do celu jest niebezpieczna. Musisz być tego świadomy i musisz być na to przygotowany.

 

Podsumowując: podstawowe przykazania do wejścia na szczyt to specjalne wyposażenie, dokładne ustalenie trasy i zarezerwowanie noclegu w schroniskach. Ostatnie i najważniejsze; zdobywaj szczyt odpowiedzialnie. Najlepiej udać się w podróż z osobą, która naprawdę się na tym zna i będzie stanowiła dobre wsparcie jako doświadczony przewodnik.

Ile czasu zajmie przygotowanie do wejścia na Mont Blanc?

Zakupy to jedno i właściwie nie zajmie to tak dużo czasu, jak swego rodzaju odnowa biologiczna, którą będziesz zmuszony przejść przed wspinaczką. Oczywiście nie należy przesadzać i panikować, jednak warto wiedzieć, że w momencie wspinaczki nasze ciało stanie się naszym transportem.  A dobry transport to rzecz niezwykle pożądana, nie tylko w górach.

• Przygotowania do zdobycia szczytu Mont Blanc należy zacząć najlepiej kilka miesięcy wcześniej. Dobrze zapoczątkować je zmianą diety i zaplanowaniem dodatkowego ruchu. Jeśli Twoja dieta jest naprawdę dobra i bogata w składniki odżywcze, ciesz się szczerym uznaniem z naszej strony. Wszyscy inni muszą przestawić się na wartościowe i REGULARNE posiłki. Musisz być silny i zdrowy. Wiemy, że może Ci się to wydawać śmieszne teraz, kiedy siedzisz na kanapie i wcinasz dobrą kolację. Dobre jedzenie to odżywiony organizm. Dobrze odżywiony organizm to większa szansa na przyjemną wspinaczkę, która nie skończy się dla Ciebie katastrofą.

• Nie staniesz się świetnym biegaczem, kiedy szczerze nienawidzisz tego robić. Dostosuj sport do własnych umiejętności i potrzeb, żeby nie znudził Ci się po 2 tygodniach. Regularnie uprawiana aktywność poprawi Twoją kondycję i przygotuje Cię mniej więcej na nowe wyzwania, które czekają Cię w górach.

• Swoją przygodę ze wspinaczką zacznij od zdobywania mniejszych szczytów. Poznaj się bliżej z polskimi górami i dopiero, kiedy poczujesz się pewnie  w górzystych warunkach, zdecyduj się na zdobycie najwyższego szczytu Europy!

Dobrym pomysłem jest zdobywanie mniejszych szczytów, których mamy w Polsce pod dostatkiem. Oswój się z górami, ze spędzaniem większej ilości czasu na dworze, w dodatku w innej atmosferze, która panuje na nizinie. Górskie wspinaczki pozwolą Ci miarodajnie ocenić swoje szanse, chęci i możliwości. Ponadto będą również źródłem wielu wspaniałych emocji i widoków, które nigdy nie staną się udziałem osób, które swoje wakacje spędzają jedynie w kurortach.

Chamonix, jaki związek ma ze szczytem Mont Blanc?

Chamonix to mała francuska miejscowość, w której na stałe mieszka zaledwie około 9 tys. osób. Ze względu na swoje położenie w bliskim sąsiedztwie Alp i trasy na szczyt słynnej Mont Blanc, Chamonix stało się miasteczkiem turystycznym. To właśnie w tym miejscu wielu alpinistów rozpoczyna swoją przygodę ze zdobywaniem  szczytu Mont Blanc. Chamonix oferuje również rozrywki z gatunku sportów zimowych. W końcu jest to jedno z najstarszych ośrodków narciarskich. Olimpiada narciarska odbyła się w miasteczku po raz pierwszy w roku 1924!

Narciarze mają w Chamonix  do swojej dyspozycji stoki dla miłośników ostrej jazdy, jak i początkujących, zupełnie zielonych w tym temacie aspirujących sportowców. Statystyki podają, że miasteczko jest tak położone, że w sezonie zimowym nie zabraknie w nim śniegu. To duża zaleta, zważywszy na zmiany klimatyczne ostatnich lat i zimę bez śniegu w wielu okolicach, w których dotychczas było biało co roku. Ze względu na swoją historię, jak i malownicze położenie, Chamonix prawdopodobnie już na zawsze zostanie jednym z ulubionych miejsc, w którym co roku w sezonie spotykają się rzesze miłośników sportów zimowych.

Można nawet zaryzykować hipotezę, że miasteczko spodoba się również zwykłym turystom, ponieważ jego położenie jest szczególne, a atmosfera bardzo klimatyczna. Każdy może czasem mieć ochotę na wdychanie powietrza tak bardzo natchnionego miłością ludzi do sportów zimowych. Niestety największa zaleta miasteczka: urok i doskonałość mogąca wyjść tylko spod ręki natury, jest jednocześnie wadą tego miejsca. Dlaczego? Ponieważ rokrocznie zachęca do odwiedzania rzesze turystów. Jeżeli nie czujesz się dobrze w towarzystwie setek obcych ludzi, możesz odczuwać irytację w pewnych szczególnie zatłoczonych miejscach.  Szczególnie trudno tu o wolną przestrzeń latem, kiedy trwają duże imprezy sportowe.

Na polskich stronach w sieci można znaleźć dużo informacji na temat alpejskiego miasteczka. Blogerzy jednogłośnie są zachwyceni jego klimatem i z radością podają nam informacje z pierwszej ręki, czyli takie, które mają dla nas największą wartość, jako dla przyszłych podróżników. Pocieszający jest fakt, że kiedy uda Ci się uniknąć masowych imprez sportowych, masz duże szanse nie tylko na znalezienie przytulnego schroniska na nocleg, ale również spokojne uprawianie ulubionych aktywności sportowych.  Dodatkowo, jeśli wybierzesz się do miasteczka poza okresem imprez sportowych, masz szansę oszczędzić na noclegu i sportach. Zgodnie z ogólnie panującą zasadą w okresie dużych imprez społecznych wszystkie schroniska, sklepy, kawiarnie i tym podobne podnoszą ceny. Dlatego, jeśli nie zależy Ci na oglądaniu zawodów sportowych z bliska, omijaj poniższe terminy!

• Ultra-Trail du Mont-Blanc, czyli słynne na całym  świecie wyścigi biegaczy, odbywają się latem. W zeszłym roku było to przełom sierpnia i września. Cała impreza trwa kilka dni. Dokładny termin imprezy sportowej w roku 2020 nie jest jeszcze znany. Prawdopodobnie bieg również odbędzie się latem. Trzeba mieć jednak na uwadze, że w związku z epidemią koronawirusa również i te zawody mogą zostać odwołane.
• Oprócz  Ultra-Trail du Mont-Blanc w miasteczku odbywa się jeszcze jeden maraton biegaczy. W 2019 odbywał się on w lipcu, a ze względu na 3 trasy o różnej długości, cały maraton trwał 3 dni. Jeżeli odbędzie się on również w tym roku, zdecydowanie lepiej nie decydować się na wizytę w Alpach w tym samym terminie.

Jeżeli zależy Ci na przemierzeniu konkretnej trasy i nie lubisz szukać noclegu na ostatnią chwilę, zarezerwuj schroniska na trasie lub hotele z wyprzedzeniem. Nie warto wybierać się na taką wyprawę bez zarezerwowania schroniska. Stracisz czas na poszukiwanie noclegu, zamiast rozkoszować się wyjątkową atmosferą tego miejsca!

Mont Blanc trasa

Jak wygląda trasa na Mont Blanc? To zdecydowanie niezapomniane wrażenia od początku do końca przygody, która kusi tak wielu turystów z całego świata. Na szczyt nie prowadzi oczywiście tylko jedna droga. Możesz wybrać państwo oraz szlak turystyczny, który chcesz uznać za swoją drogę do odkrycia nowego świata.

Szlak Gouter

Droga Gouter z pewnością obiła się o uszy każdemu, ponieważ jest to jeden z najpopularniejszych szlaków prowadzących na szczyt Mont. A Gouter określono mianem najpopularniejszego oznacza to, że musi być również najłatwiejszy. W końcu najczęściej uczęszczana droga to ta najprostsza. To prawda jedynie po części, ponieważ na dużej wysokości nie ma takiego pojęcia jak bezpieczny szlak. Droga Gouter jest co prawda wygodniejsza i bezpieczniejsza, ponieważ nie ma w niej zbyt wielu rozpadlin i szczelin, w które może wpaść nieuważny turysta. Kolejne zagrożenie stanowią również spadające kamienie, nad którymi nie sposób mieć kontroli. Ostatecznie jednak droga powoli prowadzi na szczyt i jedynie przy końcu robi się naprawdę stromo.

Początek trasy Gouter znajduje się w Les Houches, która położona jest u samego podnóża Mont Blanc. Les Houches leży niedaleko najpopularniejszego miasteczka turystycznego w Alpach, o którym mogłeś przeczytać wyżej. Oba miasteczka leżą w dolinie Chamonix. To wieś, w której można się zatrzymać i spojrzeć w górę, decydując, czy naprawdę jest się gotowym na wyzwanie zdobycia szczytu Mont Blanc. Jeśli tak to właśnie z malowniczej wsi Les Houches droga prowadzi dalej. Na szczęście kolejką. Nie musisz pokonywać blisko 5000 m na piechotę, chociaż to również mogłoby być interesujące. Tak czy inaczej kolejka, a raczej kolejki, bo po drodze jest jedna przesiadka,  z łatwością zawiezie Cię na wysokość 2280 m. Druga połowa leży już w Twojej mocy.

Musisz kierować się na wschód, by dotrzeć na wysokość 3167 m. Docierając do tego poziomu, dotrzesz również do schroniska Tete Rousse.  To kolejne, po Les Houches miejsce, które może zostać w Twojej pamięci na dłużej. To pierwszy przystanek w drodze na wierzchołek. Ludzie pozostają gośćmi schroniska przez kilka dni, by przyzwyczaić się do innej atmosfery i odpocząć. Wspinaczka na szczyt nie jest biegiem na czas i jeśli chcesz w pełni czerpać przyjemność z tej przygody, również zatrzymaj się w gościnnych progach schroniska na dzień lub kilka.

Osoby, którym się spieszy, często nie decydują się na rozbijanie namiotu, chcąc pokonać całą trasę Gouter, nie decydując się na nocleg w Tete Rousse. Niby nie jest to zabronione, ale niekoniecznie korzystne dla zdrowia. Poza tym nieludzko się spiesząc, nie masz możliwości podziwiać wszystkich widoków i cieszyć się wspinaczką. A w końcu po to są tego rodzaju wycieczki! Każdy doświadczony miłośnik gór powie Ci, że w Tete Rousse dobrze jest się zatrzymać.  Zwłaszcza że w te okolice mało kto udaje się tylko na czas jednego dnia! Jesteśmy pewni, że ciężko będzie Ci opuszczać te wyjątkowe widoki, których nie oddadzą nawet najlepsze zdjęcia.

Od tego momentu, czyli około 3200 m rozpoczyna się najtrudniejsza część szlaku Gouter. Po informacjach, że trasa  Gouter należy do najłatwiejszych, ciężko przyjąć do wiadomości o odcinku nazywanym Kuluarem śmierci lub drogą Rolling-Stone. Wszystko przez opadający pod szczytem Aiguille du Gouter odcinek, który jest bardzo ryzykowny. W tym miejscu dochodzi do niespodziewanych obrywów skalnych i lawin, które mogą w jednej chwili zmieść nawet najbardziej doświadczonego i wyposażonego w dobry sprzęt himalaistę. Nie sposób tego przewidzieć, dlatego pokonywanie tego odcinka zawsze będzie świadomą zgodą na uczestnictwo w wędrówce, która może zakończyć się śmiercią. Mimo to tych trudności nie brakuje chętnych do odbycia wyprawy tym szlakiem.

Za Aiguille du Gouter droga wspina się dalej ku górze. Na poziomie 4200 m oraz 4300 znajdują się schroniska Gouter, a właściwie schrony. Na poziomie najbliższym szczytu znajduje się schron Vallot, który służy za schronienie dla potrzebujących. Nie wszystkie miejsca są przeznaczone na przypadkowy biwak i to właśnie jest jedno z tych miejsc.  Od tego miejsca do samego wierzchołka Mont Blanc jest już tylko 500 m. Tylko warto wziąć w cudzysłów, ponieważ ostatnie 500 m może być najtrudniejsze do pokonania ze względu na towarzyszące zmęczenie. Mimo tego widoki, które czekają na szczycie będą z pewnością doskonałą rekompensatą wszelkich trudów wspinaczki.

Jesteśmy na miejscu! Wierzchołek obserwowany z dołu jest tylko maleńkim punktem, ale w praktyce ma aż 30 m szerokości. Co ciekawe, przy kiepskiej pogodzie można w ogóle go nie zauważyć! Z tego miejsca mamy cudowną panoramę na Alpy. I mimo że Mont Blanc to nie jest najwyższy szczyt  świata to zdecydowanie można się poczuć tutaj jak u bram nieba! Nie jest konieczne wybieranie najtrudniejszej drogi na szczyt, by poczuć pełną satysfakcję. Niemniej jednak opowiemy pokrótce również o innych trasach.

Szlak 3M

Skąd nazwa 3M dla alternatywnej trasy na szczyt? Jeśli znany Ci jest szlak Gouter lub wolisz od razu spróbować trasy będącej większym wyzwaniem, droga Trzech Gór jest dla Ciebie.  Początek tej trasy rozpoczyna się w miasteczku Chamonix, skąd, podobnie jak z Les Houches przy trasie Gouter, standardowo większą część trasy pokonujemy kolejką górską. Na poziomie 3842 m znajduje się stacja Aiguille du Midi, skąd rozpoczyna się piesza wędrówka, którą poprzedza nocleg w schronie, na przykład na przełęczy Col du Midi.

Po odpoczynku Aiguille du Midi zostaje miłym wspomnieniem, bo oto zaczyna się prawdziwe wyzwanie. Trasę stanowi lodowiec, po którym trzeba się mozolnie wspinać, co wymaga dużo wysiłku. Naprawdę dużo wysiłku, co potwierdzi każdy, kto tam był. Tym sposobem dotrze się do szczytu col du Mont Maudit, z którego do samego wierzchołka prowadzi już tylko 50 m.

Podobnie jak w trasie Gouter, wejście na ostatnie metry wzwyż jest największym wyzwaniem. Góra jest niezwykle stroma. Większość nawet bardzo doświadczonych wspinaczy nie decyduje się na pokonanie tego odcinka bez asekuracji. Zdecydowanie popieramy to podejście. Po co ryzykować, kiedy od wspaniałego zwycięstwa dzieli nas już tak mała odległość? Niektórzy decydują się jeszcze nadłożyć drogi, by wspiąć się również na wierzchołek du Mont Maudit. Rozpościera się stamtąd równie znakomity widok, a mięśnie ostatecznie będą bolały nas tak samo. Podobno nadłożenie drogi nie zajmuje wiele czasu, dlatego warto się dać ponieść temu wyzwaniu.

Opisane wyżej trasy są  najpopularniejszymi szlakami na drodze do wierzchołka. Korzystają z nich zarówno doświadczeni alpiniści, jak i początkujący, oczywiście z przewodnikiem. Tras jest więcej, jednak są one zarezerwowane wyłącznie dla doświadczonych osób. Jedną z alternatyw jest droga włoska, czyli położona po stronie Włoch. Ceny po włoskiej stronie są niższe, a wszystko przez to, że szlak na samą górę jest również  znacznie trudniejszy. Ze względu na to, że jest niedostępny dla przeciętnych turystów, bilety nie będą tak drogie jak w przypadku obleganych szlaków po stronie francuskiej. Niestety, mało kto może sobie pozwolić na niebezpieczną wspinaczkę włoską stroną. Potrzeba do tego mnóstwo doświadczenia.

Mont Blanc kolejką

Osoby, które bardzo chcą zobaczyć szczyt najwyżej położonego wierzchołka Europy, mogą wjechać tam kolejką. Takie rozwiązanie będzie dość kosztowne, ale również niepozbawione uroku.  W tym tekście skupiliśmy się na opisaniu podróży na górę na terenie Francji, dlatego teraz powiemy o odcinkach ( są 3 odcinki kolejki, co pozwala na wybranie, jaką odległość na samą górę chcemy pokonać o własnych siłach) również znajdujących się na terenie tego państwa.

• Odcinek Chamonix – Plan d’Aigle, czyli pierwszy etap, który bardzo często jest pokonywany drogą zautomatyzowaną. W końcu wspinaczka na całą górę byłaby strasznie wyczerpująca!
• Odcinek Plan d’Aigle – Aiguille du Midi: tutaj również większość alpinistów korzysta z kolejki, by spędzić noc w Aiguille du Midi.
• Odcinek Aiguille du Midi – Punta Helbronner: ta część trasy jest zwykle pokonywana już o własnych siłach. Właśnie dla około 1000 m wiele turystów czyni przygotowania miesiącami (a przynajmniej mamy nadzieję, że tak właśnie jest).

Wskazówka dla doświadczonych: Jeśli wysoko oceniasz swoje umiejętności,a  wspinaczka górska jest Twoją pasją i chcesz zaoszczędzić na biletach, czytaj dalej. Warto zorientować się, jak wygląda trasa na terenie Włoch, i czy dasz radę ją pokonać.  Bilety na kolejkę są tam sporo tańsze. W dodatku do punktu Punta Helbronner prowadzą tylko 2 odcinki, a nie trzy, jak to jest po stronie francuskiej.

Kiedy najlepiej wybrać się na Mont Blanc?

Specjaliści uznają Mont Blanc za stosunkowo prosty do zdobycia. Tylko dlatego można spotkać tam tak wielu turystów i śmiałków, którzy bez przygotowania planują pokonanie znaczącej wysokości ponad 4 000 m.  Droga na szczyt może być pokonywana w każdym miesiącu roku, ale zdecydowanie najlepiej jest zaplanować wspinaczkę na sezon letni. W okresie od czerwca do września czynne są wszystkie schroniska, a temperatury nie spadają poniżej minus 20 stopni. W tych miesiącach droga na wierzchołek Mont Blanc jest najbezpieczniejsza. Pokonywanie wysokości zimą zarezerwowane jest dla doświadczonych alpinistów, którzy pierwsze spotkania z najwyższymi szczytami mają już za sobą.

Mont Blanc latem: Sezon letni, czyli czas, kiedy w górach jest mało śniegu, a my w Europie pocimy się przy najmniejszym ruchu, jest sezonem wspinaczkowym. To idealny okres, by zdobyć wierzchołek Mont Blanc w odpowiednich do tego warunkach. Przeciętny miłośnik gór nie powinien porywać się na wspinaczkę na szczyt zimą. To zupełnie zbędna brawura, mniejsza przyjemność i schroniska zapełnione miłośnikami narciarstwa i innych sportów zimowych, które nie są związane ze wspinaczką.

Mont Blanc zimą: Jak wspomnieliśmy wyżej, wejście na górę ustępuje miejsca sportom zimowym. Nie oznacza to oczywiście, że alpiniści rezygnują ze wspinania się na lodowiec du Mont. Zdecydowanie jednak jest to mniej bezpieczne. I chociaż zima jest pięknym zjawiskiem w górach, to osoby źle znoszące niskie temperatury będą czuły się w górach po prostu źle. Zimą pogoda jest tutaj jeszcze bardziej nieprzewidywalna.

Mont Blanc śladami zdobywców

Jeśli odważysz się na wspinaczkę śladami zdobywców, Twoja wyobraźnia na pewno pozwoli Ci poczuć się wyjątkowo. Doświadczeni alpiniści jednak bardzo szybko sprowadzą Cię na ziemię.  Obecnie nie ma szans na przemierzenie trasy, którą wspinali się pierwsi zdobywcy osławionego najwyższego wierzchołka Europy. Lodowiec na dawnych trasach od tamtego czasu zupełnie zmienił swój kształt.  Obecnie jest to teren wyjątkowo nieprzyjazny do wspinaczki.

Obecnie z tras dawnych zdobywców korzystają tylko doświadczeni alpiniści, którzy z pełną świadomością podejmują ryzyko utraty życia. Czasami taka wspinaczka to już nie przygoda, ale być albo nie być. Zwłaszcza wtedy, kiedy warunki pogodowe staną się wyjątkowo niesprzyjające. Niech Cię nie zwiedzie również nazywanie Mont Blanc górą stosunkowo prostą do zdobycia. Będąc w górach tak wysoko nie można niczego być pewnym. Wystarczy nagła zmiana pogody, by na pozornie przyjazną trasę spojrzeć z zupełnie innej strony.  Musisz być przygotowany na takie ewentualności jak:

• Choroba Wysokogórska, która dopada bardzo wielu odważnych podróżników. Choroba jest związana ze zmianą ciśnienia, które w górach staje się niskie. Sprzyja to atakom paniki oraz trudnościom w oddychaniu. Główne objawy to gorsze samopoczucie i wspomniane trudności z oddychaniem. W poważniejszych przypadkach choroba może spowodować zgon, dlatego warto się przed nią chronić.
• Nieprzewidziane wydarzenia związane ze zmianą pogody, jak nocowanie w bardzo trudnych warunkach. Zmienne warunki atmosferyczne mogą Cię również zatrzymać w górach na dłużej. Warto być przygotowanym na wszystkie ewentualności.

Jak uniknąć wypadku w górach?

Nawet z odpowiednim ekwipunkiem i towarzyszącą ekipą doświadczonych ludzi w górach łatwo o wypadek. Droga w warunkach górskich nie jest wygodna na żadnym etapie wędrówki, za to nie brakuje tam odcinków, które są najeżone niebezpieczeństwami. Nie do końca przypomina to filmowe zasadzki z filmów akcji, które tak bardzo lubimy. Niebezpieczeństwo górskich szczytów polega na całkowitej nieprzewidywalności terenu. Pogoda zmieniająca się co kilka minut, brak utartych szlaków, bardzo niska temperatura i możliwość roztrzaskania się o skały  w przypadku błędu: nie są to warunki dla osób nieodpowiedzialnych i nieprzeszkolonych. Co więcej, odpowiednia wiedza i umiejętności również nie chronią przed utratą zdrowia lub życia.

O śmiertelnych wypadkach w górach mówi się co roku. O wielu wypadkach również się nie mówi, bo zdarzają się jak wszędzie. Tak samo, jak nie da się powiedzieć w telewizji o każdym wypadku samochodowym, tak samo nie da się zrobić materiału o każdym wypadku w górach. Znamy tylko te najgłośniejsze przypadki w historii, a i tak każdy jest w stanie przywołać kilka z nich, prawda? Mimo to na ryzykowną wspinaczkę decyduje się mnóstwo ludzi. Górski krajobraz ma nieodparty urok. Wspinaczki odbywają się zwykle z wynajętym przewodnikiem, po znanych szlakach, ale to żadna gwarancja bezpieczeństwa, a jedynie zminimalizowanie ryzyka. Zdobywanie du Mont jest zgodne z prawem, a każdy górski podróżnik podejmuje ryzyko odpowiadając za swoją pasję własnym życiem.

Jak podają doświadczeni alpiniści: zatrważające jest to, jak niefrasobliwie ludzie podchodzą do wspinaczki.  Chociażby klasyczną trasę du Gouter przemierzają rzesze ludzi, a nie każdy z nich jest doświadczonym i odpowiedzialnym sportowcem. Dla wielu to po prostu chęć spędzenia interesującego urlopu. Najwyższy szczyt Europy jest bez wątpienia warty zdobycia, ale najpierw należy zminimalizować ryzyko, a dopiero potem udać się na ryzykowną wspinaczkę.

• Nie decyduj się na ryzykowną i brawurową wspinaczkę bez odpowiedniego przeszkolenia, które trwa dłużej niż jeden dzień.
• Zadbaj o odpowiednie wyposażenie, które pozwoli Ci sprawnie poruszać się na każdej wysokości.
• Wybierz szlak dopasowany do Twoich możliwości i pokonuj go w sezonie letnim.
• Dokładnie zaplanuj swoją eskapadę i postaraj się przygotować na każdą ewentualność.
• Nie trać czujności podczas pokonywania drogi, nawet jeśli wydaje Ci się, że jest stosunkowo spokojnie i bezpiecznie.

 

Ze wspinaczką po górach jest trochę jak z każdym innym sportem. Nie od razu pojedziesz na zawody. A wspinaczka na szczyt najwyższych szczytów, nawet takich jak Mont Blanc, uznawanych za łatwiejsze do zdobycia, jest czymś w rodzaju zawodów.  To zawody, w których konkurujesz nie z innymi ludźmi, ale z samą naturą i własnymi słabościami.

 

Zdjęcia pochodzą ze strony Pixabay.pl