Wspinaczka sportowa – Etyka

Etyka wspinaczki sportowej

Odpadanie, powtarzanie ruchów, odpoczywanie na zablokowanej linie (asekurujący po prostu cię trzyma), podciąganie się na ekspresach w trakcie patentowania drogi, ćwiczenie sekwencji przechwytów, oglądanie drogi w zjeździe lub na „wędce”, przyglądanie się innym wspinaczom robiącym tę samą drogę, wypytywanie o drogę, oglądanie nagrań wideo lub nawet, w ekstremalnych przypadkach, budowanie „modelu” drogi we własnej’ piwnicy – to wszystko jest jak najbardziej w porządku i mieści się w etyce wspinaczki sportowej.

W zależności od tego, do kogo się zwrócisz, różną dostaniesz odpowiedź na pytanie: jakie są granice „dopuszczalnych praktyk”. Niemniej są pewne generalnie przyjęte style i metody, które spróbujemy podsumować:

Style przejść

On-sight – OS: styl uważany przez większość za „najlepszy”. Wspinacz podchodzi pod skałę i całą drogę robi w pierwszej próbie, bez odpadnięcia, „w ciągu” i bez żadnych wcześniejszych informacji na jej temat. Informacje o drodze nie mogą dotrzeć do wspinacza w żaden sposób. Można się również wycofać z drogi, tzn zejść bez tracenia OS’a, można zejść ale nie odpaść. Można mieć również powieszone ekspresy, ale najlepiej jak powiesi je ktoś inny !

Flash: pokonanie drogi w pierwszej próbie, ale z informacjami wstępnymi na jej temat, np patentami. To jakby szczebel niżej niż on-sight, niemniej styl bardzo wysoko ceniony.

Solo: Wspinanie bez jakichkolwiek zabezpieczeń. Najwygodniejszy i najniebezpieczniejszy styl wspinaczkowy. Idąc Solo w ścianę podejmuje się ryzyko utraty zdrowia lub życia! Styl ten za rezerwowany jest dla wspinającej się elity. Trzeba również pamiętać, że mimo pewności w swoje umiejętności należy uwzględnić warunki naturalne takie jak kruchość skały, warunki pogodowe.

Kombinacja stylu Solo i OS jest wg mnie najczystszym w swej postaci stylem wspinaczkowym.

Redpoint RP : wspinacz ćwiczył drogę wielokrotnie i opracował sekwencję przechwytów. Zaliczony redpoint jest wówczas, gdy wspinacz przejdzie całą drogę od początku do końca bez odpadnięć i odpoczynków. Styl ten uważa się za normalny w przypadku trudniejszych dróg.

Pinkpoint PP : wspinaczka podobna jak w stylu red-‚ point, przy czym ekspresy są już uprzednio przygotowane. Wielu wspinaczy sportowych nie rozróżnia już stylów pinkpoint i redpoint. (ilu ludzi tyle zdań na ten temat )

Czasem wspinacze również mówią o przejściu Pink Point, gdy zrobią jakąś drogę, ale z odpoczynkiem na linie po drodze na bloku. Ale jest to raczej styl AF niż PP.

RK z niem. rot Kreis, zwany także „yoyo” – różni się od RP tylko tym, że po odpadnięciu i zjeździe (opuszczeniu) do miejsca „no hand rest” wspinacz kontynuuje przejście bez odwiązywania liny od uprzęży i wyciągania jej z przelotów.

AF z ang. all free – różni się od RK tym, że wspinacz nie zjeżdża po odpadnięciu do „no hand rest”, lecz po chwilowym odpoczynku kontynuuje wspinaczkę poczynając od miejsca, w którym się znajduje. Stylowi AF towarzyszy jednak warunek, by wspinanie zostało podjęte począwszy od takiego ustawienia rąk na chwytach (i stóp na stopniach), z jakiego wspinacz przed chwilą odpadł od ściany.

TR – z ang. top rope, czyli po prostu „na wędkę” – polega na przejściu drogi z górną asekuracją.

1 KOMENTARZ

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here