Wspinaczka tradycyjna – Podstawowe węzły

Wspinaczka tradycyjna – Podstawowe węzły

Austriacki wspinacz, Karl Prusik, wynalazł pierwszy węzeł zaciskowy służący do podchodzenia po linie. Liczne węzły zaciskowe działają na tej samej zasadzie – owinięcia cieńszej liny wokół grubszej, tak by powstałe tarcie uniemożliwiało zsunięcie cieńszej linki pod odciążeniem. Pętle używane do wiązania tych węzłów ogólnie nazywa się pętlami prusika.

Najczęściej stosowanymi węzłami zaciskowymi są: węzeł prusika, prusik taśmowy, węzeł bachmana i bloker.

– Węzeł prusika zużywa mniej linki niż pozostałe, ale bardzo zaciska się pod obciążeniem.
– Prusik taśmowy można zawiązać z pętli z cienkiej linki bądź taśmy.
– Węzeł bachmana jest zawiązany na karabinku, który służy jako uchwyt. Dobrze działa na mokrych i oblodzonych linach.
– Bloker daje się pod obciążeniem przesuwać ręką, jest, więc niezmiernie użyteczny w sytuacjach awaryjnych. Wiąże się go, wielokrotnie owijając pętlę wokół liny.

Technika podchodzenia na prusiku !

Górny prusik wpina się do uprzęży; drugi jest dłuższy, tak by można było postawić w nim stopę. Przesuwając dolną pętlę w górę i stając w niej, można podsunąć górną pętlę, zawisnąć na niej i tak dalej. Prusiki niekiedy się zsuwają! Jeśli węzeł zsunie się na dłuższym odcinku, tarcie może przetopić pętlę. Można się przed tym zabezpieczyć, co kilka metrów dowiązując linę wyblinką lub ósemką do karabinka wpiętego w uprząż.




  • ZOSTAW ODPOWIEDŹ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here